Mirrorowisko: życie w UK

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie w UK. Pokaż wszystkie posty

Autor: Panna Dominika / 11 sie 2016 / 8 Comments / najnowsze , top10 , życie w UK

Życie w UK: kilka ciekawostek

<div style="text-align: center;">
 Postu z serii <i><a href="http://www.mirrorowisko.pl/search/label/%C5%BCycie%20w%20UK">Życie w UK</a> </i>dawno nie było, więc poniekąd odgrzewam kotleta. Pytał mnie niedawno znajomy jak mi się w Anglii żyje i jest coś, co mnie zaskoczyło, zdenerwowało albo sprawiło że żyje mi się tu lżej. Dużo plusów i minusów opisałam w czterech postach:<br />
<ul>
<li><a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/03/zycie-w-uk-plusy-cz1.html">Plusy życia w UK cz.1</a></li>
<li><a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/03/zycie-w-uk-plusy-cz2.html">Plusy życia w UK cz.2</a></li>
<li><a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/03/zycie-w-uk-wady-cz1.html">Minusy życia w UK cz.1</a></li>
<li><a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/03/zycie-w-uk-wady-cz2.html">Minusy życia w UK cz.2</a></li>
</ul>
<div class="separator" style="clear: both;">
</div>
Ten dzisiejszy to w zasadzie zbiór i plusów i minusów, ale także ciekawostek totalnie niewpływających na moje życie :) <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7Uua00K_S4-aFtTYKY0650aTdeH4gCg7aFkKrqsli_9u9TZ7rfSJMST4n-mVmCxvRT-nCH8jyghOJtydX2zuXR8zote0WzAkkdC09TVCDiuOPRJOdzG9E9tfBNlIBDOv5vZn5UPfb2GQ/s1600/117H.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7Uua00K_S4-aFtTYKY0650aTdeH4gCg7aFkKrqsli_9u9TZ7rfSJMST4n-mVmCxvRT-nCH8jyghOJtydX2zuXR8zote0WzAkkdC09TVCDiuOPRJOdzG9E9tfBNlIBDOv5vZn5UPfb2GQ/s1600/117H.jpg" /></a></div>
<br />
Studia kosztują, ale płacisz za nie ze sporym odroczeniem. Jak Cię stać 
to oczywiście możesz zabulić od razu, ale mowa tu o kosztach rzędu nawet
 9k funtów za rok. Większość studentów aplikuje o pożyczkę - ta jednak 
trafia od razu do uczelni, bo jest to fundusz przeznaczony na opłacenie 
Twojej nauki. Po zakończeniu studiów i znalezieniu pracy sprawdzany jest
 Twój dochód - jeśli przekroczysz określony limit roczny to z pieniędzy 
POWYŻEJ tego limitu spłacasz jakiś % pożyczki :)<br />
<br />
O tym, że w łazience nie ma kontaktów już pisałam. Nie powiedziałam Wam jednak, że w większości domów włącznik światła w łazience to.. zwisający z sufitu sznurek. Taki, jaki kilkanaście lat temu uświadczyć można było w starych polskich domach, i jaki był używany do... spuszczania wody w toalecie. Anglia dalej jest w tyle. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Eternity ring. Uświadomiona zostałam w pracy. Ot, kupujesz swojej wybrance (jest tu jakiś facet? :D ) pierścionek zaręczynowy. Spłukujesz się, dostajesz palpitacji serca, wypada Ci 50% włosów ze stresu. Słyszysz to ważne <i>I do</i>, bierzesz ślub, spłukujesz się jeszcze bardziej i dowiadujesz się, że wybrance musisz kupić jeszcze jeden pierścionek. tak zwany <i>eternity ring</i>. Bo ślub to na chwilę tylko jest, ale eternity ring to już tak na zawsze. Logika :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Możesz biec na przystanek. Możesz stać na środku jezdni. Możesz się uśmiechać do kierowcy autobusu najpiękniej na świecie. Możesz mieć pięć biletów, pilne sprawy do załatwienia i chomika przegryzającego Ci właśnie kable w salonie. Jeśli nie zamachasz panu kierowcy to do autobusu nie wsiądziesz, bo Ci się nie zatrzyma. No, chyba że ma jakieś ludzkie odruchy albo akurat ktoś chce wysiadać. Zamachaj łapką jak ludzie na Manhattanie łapiący taksówkę, może w Anglii złapiesz autobus.<br />
<br />
Bardzo popularne są tutaj pralnie. Wiecie, takie jak na filmach. Wchodzisz, wrzucasz pieniążka, pranie się robi a Ty czytasz książkę albo podrywasz sąsiada. Nie spodziewałam się, że ludzie z tego korzystają na tak wielką skalę do momentu, w którym zepsuła nam się pralka i sama musiałam dymać do pralni. Załapałam się nawet na czekanie w kolejce :D  </div>
<div style="text-align: center;">
<br />
Anglicy lubią komplikować sobie życie. Albo nam. W szkole mnie uczyli że np. 1200 to <i>one thousand two hundred. </i>Anglicy wybiorą inną opcję - <i>twelve hundred</i>. Totalnie mnie to wybija z rytmu, więc zawsze muszę sprawdzać czy mają na myśli to samo co ja. A jak już numery sięgają milionów to się poddaję i proszę o napisanie tego na kartce. <br />
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Kanapka z czipsami. Wiecie, tak jak się za dzieciaka na imprezach urodzinowych robiło. Bułka, masło, szynka i czipsy. Z tym, że jako dzieci robiliśmy to dla zabawy, a Anglicy dla smaku. Spróbowałam raz i jakoś niespecjalnie mi to podeszło. Wolę kanapkę zjeść osobno i na koniec delektować się czipsiorami :D </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Szklarnia. Tak naprawdę to wcale nie, bo mało kto trzyma w tym pomieszczeniu kwiaty, ale w angielskich domach jest coś, co zwie się konserwatorium. Wygląda jak dobudówka, jest zazwyczaj w sporej mierze przeszklone, często ma drzwi wychodzące na ogród i jest po prostu połączeniem salonu/kuchni i werandy. Miejsce idealne jak się wie, jak o nie zadbać. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Wspomniałam o studiach, zapomniałam wspomnieć o obowiązku nauki. W Anglii obowiązek ten jest do 16 roku życia. Wyobraźcie sobie naszych gimnazjalistów próbujących dorosłego życia :) Różnica jest taka, że w UK poziom nauczania jest niższy, uczniowie i nauczyciele mają nieco luźniejsze podejście i wiele przedmiotów jest bardzo mocno okrojonych. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Darmocha. Ludzie oddają za darmo meble i ubrania codziennie. Znajdziesz je przed ich domami, zobaczysz ich idącymi z torbami do charity shopu, przeczytasz ogłoszenia. Popularne są tutaj też pchle targi (carbooty - ot wyprzedaż z samochodowego bagażnika). </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Kto doda coś od siebie? </div>

Życie w UK: kilka ciekawostek

Postu z serii Życie w UK dawno nie było, więc poniekąd odgrzewam kotleta. Pytał mnie niedawno znajomy jak mi się w Anglii żyje i jest coś...

Autor: Panna Dominika / 28 lip 2016 / 2 Comments / najnowsze , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: co załatwić po przyjeździe i moje wrażenia

<div style="text-align: center;">
Emigracja dalej jest na topie. Ludzie wylatują z PL w trybie wręcz zatrważającym, a ja się im wcale a wcale nie dziwię. Do Anglii przybywa cała masa młodych ludzi, którzy nierzadko są w tym kraju zagubieni. Postanowiłam przygotować szybką ściągawkę o tym, co warto załatwić, co warto wiedzieć i co mnie 5 lat w UK nauczyło :) Gotowi?</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgW7gP-rrm9Zj80mYfb_Cn1OuBbvnsVpLkqrM705O6Csrf6tjDno7aZ7zvSmU5HuN_9MFNekgeBgNvpy1vH9THfil1HGc-VJ7Qcv9R0Fg6l2repAgSlr65QGJ76mCpiYEfjKkI_IKWtSZc/s1600/kaboompics.com_White+laptop%252C+female+hand%252C+note%252C+pen%252C+phone%252C+desk.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgW7gP-rrm9Zj80mYfb_Cn1OuBbvnsVpLkqrM705O6Csrf6tjDno7aZ7zvSmU5HuN_9MFNekgeBgNvpy1vH9THfil1HGc-VJ7Qcv9R0Fg6l2repAgSlr65QGJ76mCpiYEfjKkI_IKWtSZc/s1600/kaboompics.com_White+laptop%252C+female+hand%252C+note%252C+pen%252C+phone%252C+desk.jpg" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Zacznijmy od tego co jest w tym kraju niezbędne do rozpoczęcia pracy. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>1. NIN – National Insurance Number.</b></div>
<div style="text-align: center;">
To taki polski NIP i PESEL w jednym. Numer jest przyznawany indywidualnie i jest niezbędny do identyfikacji np. składek zdrowotnych. Składa się z ciągu cyfr i liter (AB123456C). W każdej pracy podpisanie kontraktu wiąże się z podaniem NIN, więc jest on po prostu potrzebny. Będzie też wymagany podczas rejestracji działalności gospodarczej oraz aplikowaniu o zasiłek socjalny. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>2. Konto bankowe.</b></div>
<div style="text-align: center;">
Opcja logiczna i obowiązkowa. Owszem, zdarzają się firmy płacące czekiem czy gotówką, ale jest to rzadkość i nieposiadanie konta bankowego mocno utrudnia życie w Anglii. Co więcej - wyciąg z konta bankowego z adresem zamieszkania to powszechny dokument potwierdzający tożsamość. Jak przylecialam do UK to było to błędne koło - żeby mieć konto w banku trzeba mieć adres, a żeby mieć dokument z adresem trzeba było mieć konto w banku. Na szczęście teraz jest to o wiele łatwiejsze :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>3. Poszukiwanie pracy.</b></div>
<div style="text-align: center;">
Najmniejszy problem. Nawet bez zajebistej znajomości angielskiego bez problemu można pracę znaleźć. Co więcej ilość Polaków ułatwia to jeszcze bardziej, bo znani jesteśmy z tego, że pracujemy ciężko. Do tego zawsze można zajrzeć do <a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/08/zycie-w-uk-agencje-pracy-co-i-jak.html">agencji pracy</a> o których kiedyś pisałam :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
A skoro wspomniałam o tym, czego mnie emigracja nauczyła to i temu poświęćmy chwilę :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>1. </b>Nauczyłam się bardzo dużo o moim kraju i moim mieście. Znam liczbę mieszkańców, historię, najważniejsze zabytki i ulubione miejsca Anglików odwiedzających nasz kraj. Padało też wiele pytań o geografię, zarobki czy np. system socjalny :) Do tego ogarniesz odpowiadanie na te pytania codziennie, codziennie nowym ludziom. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>2. </b>Tęskniłam za polskim jedzeniem codziennie bez wyjątku. Nawet za posiłkami, których wcale nie lubiłam. Po czasie to mija, ale początkowo brak dostępu do ulubionych produktów doprowadzał mnie do szaleństwa :D Co więcej sprawiło to, że nauczyłam się gotować nieco lepiej :) Na gołąbki jeszcze przyjdzie czas, ale kotlety i rolady mam opanowane :D</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>3. </b>Wyrobiłam sobie znajomości na całym świecie. Plus? Zawsze znajdziesz kogoś na innym kontynencie, kto Ci pomoże jak opóźni Ci się samolot, a mama taty koleżanki z pracy przywiezie Ci z Indii jakąś rzadko spotykaną przyprawę której bardzo chcesz spróbować. Co więcej, mam teraz przyjaciół w ludziach, których normalnie w Polsce ominęłabym na ulicy szerokim łukiem. Życie się tutaj przewartościowuje :) Tak samo wygląda np. aspekt związku z nie-polakiem. Nowe wyzwania, problemy w komunikacji, wyrażaniu emocji. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>4. </b>Oduczyłam się kategoryzowania ludzi, stereotypy mnie śmieszą. Szybko załapałam podejście do życia od ludzi, z którymi mieszkałam / pracowałam. Tęsknię za rodziną czy przyjaciółmi, ale jednocześnie odczuwam, że jestem częścią kraju, w którym się znajduję. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>5. </b>Jestem ekspertem od podróżowania tanio i lekko. Przeszłam przez wszystkie problemy związane z lataniem, zgubiłam torbę, raz nawet dowód. Poznałam lotniska i dworce i jestem w stanie podróżować wszędzie. Nauczyłam się też, że nigdy nie uda mi się spakować walizki idealnej. NIGDY.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>6.</b> Zawsze coś mnie ominie, nie zawsze będzie to coś dobrego. Omijają mnie śluby, pogrzeby, narodziny czy ważne imprezy. Pojawił się strach przed utratą bliskich, nawet tych kudłatych. Będzie się dziać wiele rzeczy, a mnie tam nie będzie. I to jest najgorsze. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>7. </b>Dom mam w dwóch krajach. Wracam w obie strony, bez względu na to gdzie zostawiłam większy kawałek serca. Czekam na urlop, planuję, kupuję bilety. Czekam na kogoś, ktoś będzie czekać na mnie, planuję ponowne spotkania zanim jeszcze skończy się aktualne. I tak bez końca. A na urlopie, choćby nie wiem co się działo, tyję. I nie ma tu wyjątku. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<b>8.</b> Nauczyłam się, że poddawanie się nie wchodzi w grę. Tłumaczyłam rzeczy po 10 razy zanim ktoś zrozumiał o co mi chodzi, kłóciłam się bo ktoś zrozumiał mnie na opak. Nauczyłam się życia w trudnych warunkach, jestem silniejsza i bardziej ogarnięta. Jestem lepsza, bo jestem bardziej otwarta na zmiany. <br />
<br />
Chyba temat wyczerpałam :) </div>

Życie w UK: co załatwić po przyjeździe i moje wrażenia

Emigracja dalej jest na topie. Ludzie wylatują z PL w trybie wręcz zatrważającym, a ja się im wcale a wcale nie dziwię. Do Anglii przybywa ...

Autor: Panna Dominika / 5 maj 2016 / 2 Comments / nauka angielskiego , pozostałe , top10 , życie w UK

Życie w UK: Nauka języka angielskiego cz. 2

<div style="text-align: center;">
Post na temat <a href="http://www.mirrorowisko.pl/2015/08/o-nauce-angielskiego-cz1.html">nauki języka angielskiego</a> kiedyś już był. Ja w międzyczasie nauczyłam się dwóch innych języków na poziomie podstawowym, więc uznałam, że może fajnie by było temat uzupełnić w inne metody, których używałam i po prostu odświeżyć te, o których już pisałam. Pamiętam, że pierwszy post miał bardzo fajne statystyki i często jest wyszukiwany w google, więc przytrzymam srokę za ogon jeszcze chwilkę.</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhq-GPJ5XPWLpJTx1fwSFC4Ol3DpXhkWNPKcKz0EdFabJJycxWZqN4Q8KNV3r_kRgOGBqY52q1mcDeQS2ft4kt81TF9P7J-TacS0GPDpTqkYDZ94NK1ctpXc47k5K71UB0xiXB9DKILTG8/s1600/kaboompics.com_Woman+writing+on+notebook.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhq-GPJ5XPWLpJTx1fwSFC4Ol3DpXhkWNPKcKz0EdFabJJycxWZqN4Q8KNV3r_kRgOGBqY52q1mcDeQS2ft4kt81TF9P7J-TacS0GPDpTqkYDZ94NK1ctpXc47k5K71UB0xiXB9DKILTG8/s1600/kaboompics.com_Woman+writing+on+notebook.jpg" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
1) Zanim zaczniecie zastanówcie się jaki język i po co. Cel to podstawa, bez niego szybko Wam się znudzi. Ja chcę do 30 roku życia znać 10 języków. Polski, angielski, niemiecki i czeski mam opanowane. Francuski i hiszpański mam na poziomie podstawowym, ale podciągam je na tyle systematycznie, że zakładam ich bardzo dobre opanowanie w przeciągu następnych 10 miesięcy. Czemu? Bo mieszkam w Anglii, a tu wbrew pozorom nie wszyscy po angielsku mówią. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
2) Użyj skrótów myślowych, samoprzylepnych karteczek, notatek w telefonie. Notuj słowa i zdania, powtarzaj stojąc w kolejce w sklepie, rozrysuj mapy myślowe. Możesz rozpisać na małych karteczkach nazwy przedmiotów i je po prostu na tychże przedmiotach poprzyklejać. Nie da się tego ominąć, chociaż może być ciężko to zrobić jeśli w mieszkaniu jest więcej osób. Skoro przy karteczkach jesteśmy - rozpisuj tyle słów określających daną rzecz ile znasz / chcesz znać. Dodaj inne języki, porównuj. Skup się np. na 1000 najpopularniejszych słów, które na początku wystarczają do nawiązania prostych konwersacji :)</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
3) Ucz się z kimś. Pisz listy, maile czy pomagaj na forum. Człowiek to istota lubiąca rywalizację, partner daje motywację do działania i w znacznym stopniu ułatwia naukę :) Ustalcie metodę nauki i małe przystanki, na których czeka nagroda. Dla wszystkich, nie dla tego kto dobiegnie pierwszy. Pamiętaj, że porównywanie się z innymi nie jest dobre - ktoś może mieć wrodzony talent albo mieć lepsze podstawy języka, ktoś inny zaś może być daleko w tyle. Traktuj naukę języka jako fajne wyzwanie, nie walkę o medal. Możesz poszukać też np. zagranicznych studentów, którzy chętnie poduczą Cię języka obcego w zamian za mini lekcje języka polskiego :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
4) Znajdź źródła nauki języka. Radio, telewizja, gazety, książki. Język to cztery działy: pisanie, mówienie, czytanie i słuchanie, warto więc zadbać, by mieć między nimi balans. Pisz bardzo proste opowiadania, słuchaj piosenek (wsłuchuj się, wyłapuj słówka, zapamiętuj tekst). Oglądaj seriale (z napisami lub bez), jest ich cała masa. Mój ulubiony to <i>Friends, </i>ale np. <i>Two broke girls</i> też daje radę. Po jakimś czasie zaczniesz wyłapywać żarty, które po przetłumaczeniu na język polski nie mają sensu. Posłuchaj audiobooków, poczytaj ebooki, rób proste listy zakupów w obcym języku (zaprawdę powiadam Wam, łatwiej i szybciej mi się to robi po angielsku niż po polsku, a i nauka szybciej wchodzi bo uczycie się przez zmysły). </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
5) Zmień ustawienia komputera, facebooka czy maila na język, którego chcesz się nauczyć. Korzystaj z obcojęzycznych stron (Wikipedia? ;)), zagraj w grę. Moje podstawy języka angielskiego wzięły się... z gry! Grałam latami w <i>World of Warcraft</i> i to właśnie tam nauczyłam się nie tylko części ciała ludzkiego czy zwierzęcego, ale również nazw roślinności, jedzenia, kamieni szlachetnych czy różnych tkanin. Wierzcie mi, wielu anglików zaskoczyłam już słowami wyjętymi z gry, które nadają się do użytku codziennego ale są trochę <i>wyszukane</i> ;) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
6) Użyj zmysłów. Gestykuluj, smakuj, wąchaj, śpiewaj, wyobrażaj sobie kształt czy zastosowanie w Twoim życiu danego słowa. Buduj krótkie zdania z konkretnym słowem. Mów do siebie stojąc przed lustrem, używaj rąk i mowy ciała do przekazania informacji i przekonania siebie, że to o czym mówisz jest istotne. Skup się na mimice, tonie głosu, śpiewaj. To naprawdę zmienia bardzo dużo podczas nauki :) Ja kiedyś rozmawiałam z rybkami ;) </div>

Życie w UK: Nauka języka angielskiego cz. 2

Post na temat nauki języka angielskiego kiedyś już był. Ja w międzyczasie nauczyłam się dwóch innych języków na poziomie podstawowym, więc...

Autor: Panna Dominika / 11 sie 2015 / 17 Comments / lifestyle , nauka angielskiego , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: Nauka języka angielskiego cz.1

<div style="text-align: center;">
Długo zabierałam się za tego posta, w końcu nadeszła wena i motywacja. Często pytacie jak radzę sobie w Anglii, jak wyglądała moja nauka języka i jak mi idzie teraz. Postanowiłam podzielić te informacje na kilka części. Dzisiaj opowiem o tym raczej ogólnie, z czasem zagłębimy się w to bardziej.<br />
Zacznę od podstaw. Angielskiego uczyłam się przez 6 lat podstawówki, 3 gimnazjum, 3 liceum i 1,5 roku studiów. Czy ten okres przygotował mnie do życia w Anglii? Nie. I nie jest to wina nauczycieli. W podstawówce Pani Szewczyk była wspaniała, naprawdę motywowała. W gimnazjum trafiłam na kosę, więc oczywiście połowę lekcji spędzałam poza szkołą. W liceum nauczycielka płakała przy najmniejszym sprzeciwie któregokolwiek osobnika z klasy, więc nie było lekko. Na studiach wymagania były śmiesznie niskie a mnie nie starczało na nie czasu bo miałam od groma innych przedmiotów. <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglw-xqJQDIo4I2vmCV9JwpeI9aCmifS-sCm0xPx81VruPG59G-a5TvOcE8BXoYE3wQIqSjz8dlyGJzwsC2bSXshe71kox9jVh9Me_AN8aAHUZBur6YsZQbZx1Pwn2LK7Ak5CzmCqwtO1U/s1600/IMG_4893.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglw-xqJQDIo4I2vmCV9JwpeI9aCmifS-sCm0xPx81VruPG59G-a5TvOcE8BXoYE3wQIqSjz8dlyGJzwsC2bSXshe71kox9jVh9Me_AN8aAHUZBur6YsZQbZx1Pwn2LK7Ak5CzmCqwtO1U/s1600/IMG_4893.JPG" /></a></div>
<br />
Wyjeżdżając do UK rozumiałam sporo, ale miałam opór przed rozmawianiem. Miałam książkę z gramatyką, słownik, thesaurus i kilka podręczników, które codziennie sumiennie wertowałam. 80% tego czasu po prostu straciłam, bo nic nie uczy tak, jak rozmowa właśnie. Załapałam od groma słówek, trochę składni, ale gdyby mnie ktoś zapytał o definicje to ich nie pamiętam. Nikt w UK nie korzysta z definicji, często pytając dlaczego coś się mówi tak a nie inaczej słyszałam<i> bo tak już jest i już. </i> <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicMumYTBpTUmFECQPFMXlbBgBR5MZ3SpVnHV6wLbHlZvzoWdK70fQGlOtdUyKYrEa4NE8gsRmMJKWjiygs0n_d-Ox_yEV6uFF0RLkgTHhuIDLFgGNoIqrIwz9uYprkTruKJvJV61tOGII/s1600/IMG_4894.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicMumYTBpTUmFECQPFMXlbBgBR5MZ3SpVnHV6wLbHlZvzoWdK70fQGlOtdUyKYrEa4NE8gsRmMJKWjiygs0n_d-Ox_yEV6uFF0RLkgTHhuIDLFgGNoIqrIwz9uYprkTruKJvJV61tOGII/s1600/IMG_4894.JPG" /></a></div>
<br />
Najwięcej nauczyłam się w pierwszej pracy. Przed wyjściem usiadłam na kanapie i po prostu się popłakałam, bo czułam się bezsilna. Po wejściu okazało się, że mój i tak słaby angielski był jednym z lepszych i to mnie proszono niejednokrotnie o tłumaczenie. Było słabe, powtarzałam po 5 razy jedno zdanie ale manager okazał się miły i pomagał mi uzupełnić braki w tych słowach, których praca wymagała. Po pół roku byłam w stanie sama załatwić sobie wizytę u lekarza, spieniężyć czek czy kupić uszczelkę. Jak czegoś nie wiem to zaczynam zdanie od <i>Szukam czegoś, ale nie wiem jak to się poprawnie nazywa po angielsku. Wygląda tak i tak, służy do tego i tamtego. </i>Ludzie wymawiają nazwę, ja ją powtarzam i utrwalam. Nikt tu się nie naśmiewa (a przynajmniej nie przy mnie). <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWaRf2YJVVyH8qGVx9BAxrABx1yj5DQL91V7eD_wE5T-VynKoQQlj7QV9zLh-yqoYpi5yBmYEx_zC1fWNu0Fo5RMycG8CamhXrT2WtTg6wiTDKpqfxzN5Y95rYuaCYeCHAmzpTXZ7XcS8/s1600/IMG_4896.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWaRf2YJVVyH8qGVx9BAxrABx1yj5DQL91V7eD_wE5T-VynKoQQlj7QV9zLh-yqoYpi5yBmYEx_zC1fWNu0Fo5RMycG8CamhXrT2WtTg6wiTDKpqfxzN5Y95rYuaCYeCHAmzpTXZ7XcS8/s1600/IMG_4896.JPG" /></a></div>
<br />
Dużo dało mi oglądanie seriali po angielsku. Czasami wspierałam się napisami polskimi lub angielskimi, ale jeśli znam tematykę to w ogóle z nich nie korzystam. Nie oglądam tu telewizji, chociaż pamiętam że siostra mnie tym na początku katowała i nic mi to nie dało. Lubię za to oglądać filmiki na Youtube. Wyszukuję tematykę, która mnie interesuje i z kontekstu jestem w stanie wyłapać sens. A jeśli nie mogę to sięgam do słownika, który koło słowa ma definicję - po angielsku. <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUTpMCMcwou-nKkQ0t384gy52Er1-3H0cmcb9Iagbub4aADXUlVnCMchTaLfdItpLAlw2PRksDKWxdGMeUkurwRq8BwBlY2vj5Kwo1YFFqySTqz7RxT9BVqTRe6RW7HqB5cyg2xf2vdRo/s1600/IMG_4897.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUTpMCMcwou-nKkQ0t384gy52Er1-3H0cmcb9Iagbub4aADXUlVnCMchTaLfdItpLAlw2PRksDKWxdGMeUkurwRq8BwBlY2vj5Kwo1YFFqySTqz7RxT9BVqTRe6RW7HqB5cyg2xf2vdRo/s1600/IMG_4897.JPG" /></a></div>
<br />
Kolejnym krokiem było wsłuchiwanie się w piosenki z płyt dołączonych do książek. Szybko się jednak nudziłam, więc szukałam piosenek na YT i próbowałam wyłapywać słówka. Jeśli napotkałam na problemy - sięgałam po słownik albo wchodziłam na tekstowo.pl. Na dzień dzisiejszy jestem w stanie rozszyfrować niejedną piosenkę Eminema. Trudność językowa jest niska, ale jak on zaczyna na jednym wydechu pięć wersów to można się zagubić. Fakt, że dużo słuchałam zamiast czytania sprawił też, że bardzo szybko mówię. Niejednokrotnie powiem coś z błędem i po chwili dopiero do mnie to dociera :P<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj20nH9eKGT-hFu3lTM25yKVTZxQlMGTCwG-kS_FFu8OdklZnBA6JsIv42ol7wsZz9E1c-ChHjQoKY99Lx6mlCNQ8pcdVVJ_mxsawKP3yd2hGqMTU_Q5R8XyFxYZjMCWpBSXjdFnxvyGpM/s1600/IMG_4898.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj20nH9eKGT-hFu3lTM25yKVTZxQlMGTCwG-kS_FFu8OdklZnBA6JsIv42ol7wsZz9E1c-ChHjQoKY99Lx6mlCNQ8pcdVVJ_mxsawKP3yd2hGqMTU_Q5R8XyFxYZjMCWpBSXjdFnxvyGpM/s1600/IMG_4898.JPG" /></a></div>
<br />
Druga praca nauczyła mnie języka od bardziej formalnej strony. Zwroty grzecznościowe, wiele nazw. Wyłożyłam się raz na jakimś dość starym angielskim słowie, którego młodzi już nie używają i niestety klientka tego nie zaakceptowała. Była to jedyna niemiła sytuacja związana z moimi umiejętnościami. Kobieta poproszona o wyjaśnienie mi co dane słowo oznacza powiedziała mniej więcej <i>powinnaś się wstydzić, że jesteś w tym kraju nie znając języka. Tacy jak Ty powinni wracać do swoich wiosek i tam żyć. </i>Odpowiedziałam jej spokojnie w mało kulturalny sposób<i>, </i>informując ją że znam biegle 2 języki plus angielski na poziomie wystarczającym mi do swobodnego komunikowania się i dopóki ona nie nauczy się języka innego niż angielski może mi co najwyżej zejść z oczu bo nie mamy o czym rozmawiać. Skończyło się tym, że była mocno zażenowana i wyszła ze sklepu. <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://asset-1.soupcdn.com/asset/12297/3424_1dd9_500.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://asset-1.soupcdn.com/asset/12297/3424_1dd9_500.jpeg" width="640" /></a></div>
<br /></div>

Życie w UK: Nauka języka angielskiego cz.1

Długo zabierałam się za tego posta, w końcu nadeszła wena i motywacja. Często pytacie jak radzę sobie w Anglii, jak wyglądała moja nauka ję...

Autor: Panna Dominika / 13 sty 2015 / 19 Comments / Anglia , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: Oszczędzanie

<div style="text-align: center;">
 Wbrew powszechnej opinii, jakoby w Anglii pieniądze spadały z drzew a rachunki płaciło się uśmiechem i podaniem ręki - nie jest lekko. Owszem, zarabia się więcej, ale wszystko kosztuje też więcej. Zawsze śmieszy mnie, jak ludzie w Polsce mówią mi "no weź pożycz 300zł, przecież Cię stać jak tam w Anglii mieszkasz". No stać mnie. Ale ani nie mam ochoty pożyczać komuś, kto odzywa się do mnie jak czegoś chce, ani nie uważam że fakt pracowania w tym kraju sprawia że mam więcej niż inni. Więcej mam bo ciężko na to pracuję, a nie dlatego że mi spada pod nogi i samo wchodzi do portfela. </div>
<div style="text-align: center;">
 <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6nNgRoHRWWLps3cKqR7NnYEPHdAP5HsTG0lG0DKTdCGKndgvhcwLlE6jGEIH-tO7NYTHgivv1I9xNEO71OvDeBSkubr0vuFpdOJY4-7Qh7fxza5Cdu73HdEjz5SHVLn2qK0d8aB6c57w/s1600/IMG_5650.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6nNgRoHRWWLps3cKqR7NnYEPHdAP5HsTG0lG0DKTdCGKndgvhcwLlE6jGEIH-tO7NYTHgivv1I9xNEO71OvDeBSkubr0vuFpdOJY4-7Qh7fxza5Cdu73HdEjz5SHVLn2qK0d8aB6c57w/s1600/IMG_5650.JPG" width="320" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Nie napiszę Wam jak oszczędzać na żywności, bo tego jeszcze nie opanowaliśmy. Jedyna rada jaką mam i dotyczy nie tylko UK ale także Polski: omijaj fastfoody i budki z gotowymi bułkami. Zrobienie kanapki w domu trwa kilka minut, jest tańsze i wiesz że nikt w trakcie jej robienia nie dłubał w nosie. Na samych fastfoodach straciłam wiele kasy, ale jest jedna rzecz, która poniekąd trochę mi tę utratę osładza - karta na punkty do Subwaya. Po każdych kilku kupionych kanapkach jedna wpada za darmo, a że w domu są trzy osoby nabijające punkty to ja jako jedyna kobieta mam raz na jakiś czas lunch za darmo :P</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Karty na punkty to jest ogólnie dość fajna sprawa, bo robiąc zakupy w takich sklepach jak Superdrug czy Boots automatycznie się nabijają. Osobiście uważam, że Boots ofertę punktową ma lepszą. W rok w Bootsie odkłada mi się około 40 funtów, z czego 80% tej kwoty jest za zakupy takich rzeczy jak szampon, pasta do zębów czy perfumy. W Superdrugu w rok nazbierałam 3 funty,  a zakupy robię tam dość zbliżone cenowo. Staram się jednak nie kupować tam środków czystości bo...</div>
<div style="text-align: center;">
...są tańsze w takich sklepach jak Savers, B&M, HomeBargain, Poundland. Wszystko to samo, tylko cena niższa. Czasami trzeba sprawdzać datę przydatności, ale i w normalnych sklepach warto na to zwracać uwagę. Kosmetyki kolorowe i tak bardzo często przywożę sobie z Polski, jedynie lakiery przeglądam w Poundlandzie bo zdarzają się tam perełki.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Ogólnie pisałam już o <a href="http://www.mirrorowisko.pl/2014/07/zycie-w-uk-sklepy-kosmetyczne-ktore.html">sklepach w Wielkiej Brytanii które warto odwiedzić</a>, więc ponowne opisywanie ich nie ma sensu. Teraz dopisałabym tam coś nowego, ale zamiast tego napiszę po prostu kolejną część postu. </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 Osobiście mam jeszcze jeden sposób na oszczędzanie. W Anglii monety funtowe mają różne grawery. Z jednej strony ZAWSZE jest głowa Królowej (i w zależności od roku wybicia monet głowa się zmienia), natomiast z drugiej są różne symbole. I tak są tam kwiaty, herby, smoki, konie i inne lwy. Ja mieszkając w Walii zaczęłam zbierać monety ze smokami i do tej pory to robię. Nie ma szans, żebym funta ze smokiem wydała. Potem doszła mi moneta z Gibraltaru (raz w życiu widziałam i zachowałam), oraz kilka z innymi dość unikalnymi i rzadko spotykanymi grawerami. Wszystkie wrzucam do skarbonki i dopiero jak skarbonka się zapełni zdecyduję na co je wydać.</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn8u8WLKmlQ5LIwSS5Br-sea1668XmW3Ad-YfaqSEgSmpcIOx53NfHJgeiyQD4ttS_gcqTjUc180Ab4nbcFTh6hyphenhyphengOGn3JxuRPUF2aQnHyXy92S2wZp7QjG9rXBybRo6FhN8UWzqvVnHE/s1600/IMG_5651.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn8u8WLKmlQ5LIwSS5Br-sea1668XmW3Ad-YfaqSEgSmpcIOx53NfHJgeiyQD4ttS_gcqTjUc180Ab4nbcFTh6hyphenhyphengOGn3JxuRPUF2aQnHyXy92S2wZp7QjG9rXBybRo6FhN8UWzqvVnHE/s1600/IMG_5651.JPG" width="320" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Jakie Wy macie sposoby na oszczędzanie?</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFQ6s71R28MH6DIsJwRcIEO3Ymw4pSimMDyAr-baNggFK5kjIuL__WyiuWryW7r8oOoLVM-trLSx0fTXlqcPla6DPtdsQwFsMp5mQG1GRm3Xdc_aK48D8Jm6jwSMT7niCmmIXgYNUSP0c/s1600/widget.gif" /></a></div>

Życie w UK: Oszczędzanie

Wbrew powszechnej opinii, jakoby w Anglii pieniądze spadały z drzew a rachunki płaciło się uśmiechem i podaniem ręki - nie jest lekko. Ows...

Autor: Panna Dominika / 20 gru 2014 / 6 Comments / Anglia , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: służba zdrowia

<div style="text-align: center;">
Długo się wahałam czy pisać tego posta, ale uznałam że pora najwyższa na pokazanie Wam, że UK to nie kolorowe życie, pieniądze sypiące się z nieba i zero problemów. Post o służbie zdrowia mogłabym podzielić na opis dobrych lekarzy i tych, którzy się najwidoczniej z powołaniem rozminęli. Pisałam już kiedyś o <a href="http://mirrorowisko.blogspot.co.uk/2014/03/zycie-w-uk-antykoncepcja.html">antykoncepcji</a>, teraz będzie ogólniej.<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHWQlYf8FItMctqw5K_F7rqnsDo22FknE2MI84MfoQsauqqeIBm3aei-z9jiYYM-z_LIZUoTTsOSH8a9KOO7Vp7cPQNY35xCNwy2dfGma7f_U_Kq35cl6Vcmnoms38r_45UOIKsfBP22-J/s1600/NHS-Sluzba-Zdrowia-w-UK.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHWQlYf8FItMctqw5K_F7rqnsDo22FknE2MI84MfoQsauqqeIBm3aei-z9jiYYM-z_LIZUoTTsOSH8a9KOO7Vp7cPQNY35xCNwy2dfGma7f_U_Kq35cl6Vcmnoms38r_45UOIKsfBP22-J/s1600/NHS-Sluzba-Zdrowia-w-UK.jpg" /></a></div>
<br />
W Anglii National Health Service (NHS) to odpowiednik polskiego NFZ. Wszelkie świadczenia w zakresie NHS są bezpłatne i dostępne dla każdego, kto legalnie przebywa na wyspach. Samo NHS utrzymywane jest ze środków publicznych (podatki, składki NI itp.) i oferuje podstawową opiekę medyczną. Mamy tu darmowy dostęp do lekarza rodzinnego (GP), podstawową opiekę stomatologiczną i okulistyczną (z tymi dwoma akurat jest tak, że podstawowy zakres jest bardzo wąski i za większość usług należy zapłacić), opiekę szpitalną oraz pozaszpitalną oraz łatwy dostęp do pielęgniarek/pielęgniarzy, który wstępnie mogą nas pokierować do odpowiednich placówek. Za lekarstwa się płaci, ale zawsze cena jest TAKA sama i aktualnie wynosi 8f z małym hakiem za każdą przepisaną pozycję. Wspomniana antykoncepcja, lekarstwa dla dzieci, kobiet w ciąży i osób starszych są darmowe. Ciekawostką jest, że w Walii, Szkocji oraz Irlandii północnej wszystkie lekarstwa są objęte programem i nie płaci się nic. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
Wizyty u lekarzy pierwszego kontaktu mają przebiegać bezproblemowo, więc proces rejestracji jest prosty, wizyty są zazwyczaj do 10 dni (wyjątkiem są te planowane na zapas oraz emergency) a jeśli trzeba to jest dostępny tłumacz. Należy o niego poprosić podczas rezerwacji wizyty, nikt nie wyczaruje nam go na nasze zawołanie. Można liczyć na to, że w okolicy będzie inny Polak, ale nie nastawiałabym się na to. Do tego momentu wszystko jest względnie łatwe, kolorowe i przyjemne.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Zabawa kończy się gdy potrzebujemy pomocy. Polacy przywykli do antybiotyków, sztabu specjalistów, szybkich reakcji i dobrych diagnoz. W UK najpierw kilka razy odeślą Was do domu i zbagatelizują problem. Usłyszycie, że trzeba kupić Paracetamol, że nic Wam nie jest albo że samo przejdzie. W większości przypadków lekarze... mają rację. Nie faszerują nikogo antybiotykami bez potrzeby, paracetamol jest tani, organizm się nie uodparnia i wszyscy są zadowoleni. Wiem, że cyrki są w przypadku kobiet w ciąży, ale to na osobny post temat. Gorzej, jeśli na przykład pójdziecie do walk-in centre. Jest to miejsce, gdzie zanim zobaczy Was lekarz zostaniecie wysłuchani przez pielęgniarkę. Ten ma za zadanie wstępnie określić problem, co sprawia że do GP trafiają ludzie, którzy faktycznie tego potrzebują. Niestety, tam łatwo trafić na jełopa, który odsyła do domu każdego, jakby od tego miało zależeć jego miano pracownika miesiąca. W ciągu prawie trzech lat życia w UK raz miałam problem z kompetencjami osoby zajmującej się moim problemem, co z resztą opisywałam wstępnie na blogu jakiś czas temu. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Problem skórny, sucha, różowa skóra pod oczami. Swędzi jak cholera więc idę do walk-in żeby wstępnie wykluczyć duży problem (ciągle byłam pewna że to przetarcie albo alergia). Śmieszny brodaty Pan nawet nie zerknął na moje oczy i padł werdykt - sucha skóra, bo zima, można z tym żyć, przejdzie. Założyłam, że wie lepiej niż ja i poszłam do domu. Po tygodniu zarezerwowałam sobie termin do mojej Pani Doktor, na wizytę czekałam kolejny tydzień. Wstępne oględziny i werdykt: zapalenie powiek. <i>Przyszła Pani za późno, można było to załagodzić. </i>No fajnie, szkoda że mi dekiel powiedział że to nic. No i dobrze, że nie czekałam na wizytę w PL tylko poszłam tu, bo od zapalenia powiek do poważniejszych powikłać daleko nie jest.
Tym samym powiadam Wam: życie w UK jest spoko do momentu, w którym zachorujecie i traficie na idiotę.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: służba zdrowia

Długo się wahałam czy pisać tego posta, ale uznałam że pora najwyższa na pokazanie Wam, że UK to nie kolorowe życie, pieniądze sypiące się ...

Autor: Michał / 12 lis 2014 / 8 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , szkolnictwo , życie w UK

Życie w UK: Szkolnictwo cz. 1

<div style="text-align: center;">
<div class="MsoNormal">
Hello, tutaj znowu Michał – jako że Dominika jest bardzo
zarąbana robotą to dzisiaj mam dla was pierwszą część artykułu dt. życia w UK,
skupionego głównie na szkolnictwie.<o:p></o:p></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://i.imgur.com/G3RWKut.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="338" src="http://i.imgur.com/G3RWKut.png" width="400" /></a></div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
Jednym z kluczowych elementów pobytu w UK młodych ludzi jest
edukacja – dzisiaj właśnie na ten temat porozmawiamy. Edukacja w UK dzieli się
na cztery główne etapy:</div>
<div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="margin-left: 38.25pt; text-align: center; text-indent: -18pt;">
<span style="font-family: Symbol; mso-bidi-font-family: Symbol; mso-fareast-font-family: Symbol;">·<span style="font-family: 'Times New Roman'; font-stretch: normal;">        
</span></span>Primary School<o:p></o:p></div>
<div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 38.25pt; text-align: center; text-indent: -18pt;">
<span style="font-family: Symbol; mso-bidi-font-family: Symbol; mso-fareast-font-family: Symbol;">·<span style="font-family: 'Times New Roman'; font-stretch: normal;">        
</span></span>Secondary School<o:p></o:p></div>
<div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 38.25pt; text-align: center; text-indent: -18pt;">
<span style="font-family: Symbol; mso-bidi-font-family: Symbol; mso-fareast-font-family: Symbol;">·<span style="font-family: 'Times New Roman'; font-stretch: normal;">        
</span></span>Further Education<o:p></o:p></div>
<div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="margin-left: 38.25pt; text-align: center; text-indent: -18pt;">
<span style="font-family: Symbol; mso-bidi-font-family: Symbol; mso-fareast-font-family: Symbol;">·<span style="font-family: 'Times New Roman'; font-stretch: normal;">        
</span></span>Degree/Higher Education</div>
<div class="MsoNormal">
Moja przygoda z Edukacją w Wielkiej Brytanii zaczęła się w
wieku 11 lat, czyli w wieku w którym rozpoczyna się Secondary School, czyli
odpowiednik polskiego gimnazjum.  W
takiej szkole zostajemy do wieku 16 lat, generalnie wspominam ten etap edukacji
w dobrze. Oczywiście moje przeżycia różnią sie od przeczyć typowego
Brytyjczyka, to też poruszę traktowanie polaków w takich szkołach. Uczęszczałem
do szkoły katolickiej, która nazywa się „Trinity School”, szkoła dobra –
prawdopodobnie najlepsza państwowa szkoła w mieście. W Trinity dyrekcja bardzo
kładła nakład na równość wszystkich uczniów, między innymi jednakowymi
uniformami czy też zakazem posiadania telefonów w szkole aby ograniczyć
znęcanie nad bardziej ubogimi, a sam stosunek dla uczniów spoza kraju był
świetny – oczywiście z brytyjskimi uczniami było trochę inaczej; bo często
robiono podśmiechujki ze mnie wykorzystując moją inną narodowość ale nigdy się
tym nie przejmowałem. <o:p></o:p></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
Odchodząc od traktowania zagranicznych, egzaminy – na
koniec roku każdy uczeń przechodził przez serie egzaminów, były one
wykorzystywane wykorzystywane głównie aby przydzielać uczniów do grup w których
każdy był na wyrównanym poziomie, w moim wypadku dzieliło się to w na top,
middle i bottom – ja całą swoją edukację spędziłem w tej środkowej z kilkoma
etapami w najwyższą i rzeczywiście system funkcjonował dobrze. Swoją drogą mówiąc, te egzaminy co roku są bardzo
pożyteczną rzeczą, gdyż później nie ma stresu egzaminacyjnego podczas tych
prawdziwych, poważnych egzaminów i można się skupić na zdobywaniu dobrych ocen.<o:p></o:p></div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
W wieku 15-16 lat, czyli podczas 11 roku edukacji każdego z
uczniów przychodzi czas na najważniejsze do tych czas egzaminy, General
Certificate of Secondary Education (GCSE). Moje doświadczenie z tymi egzaminami
było pozytywne, generalnie egzamin jest liczony jako dobrze zdany jeżeli uczeń
osiągnął ocenę powyżej C (skala od E do A*, gdzie E jest najniższe). W moim
wypadku jedyną oceną poniżej C był j. francuski – niestety, język miłości nie
porwał mojego serca. <o:p></o:p></div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
Ciąg dalszy dt. wyższych szczebli edukacji nastąpi.<o:p></o:p></div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: Szkolnictwo cz. 1

Hello, tutaj znowu Michał – jako że Dominika jest bardzo zarąbana robotą to dzisiaj mam dla was pierwszą część artykułu dt. życia w UK, sk...

Autor: Panna Dominika / 17 sie 2014 / 16 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: agencje pracy - co i jak

<div style="text-align: center;">
Dostałam kilka maili dotyczących pracy w UK przez agencje. Sama tak zaczynałam i choć wiem, że agencja zarobiła na mnie sporo kasy mnie płacąc <i>psie pieniądze</i> mogę śmiało powiedzieć, że... ich wykorzystałam. Popracowałam 2 dwóch miejscach, łącznie ponad 6 miesięcy. Podszkoliłam angielski, mogłam sobie do CV wpisać jakieś doświadczenie i... się pożegnać. Warto się nad tym zastanowić, jeśli macie problem z komunikacją albo blokuje Was brak doświadczenia. Niemniej praca dla agencji ma plusy i minusy i tych drugich jest jednak trochę więcej. Dziś opiszę najważniejsze :)<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzPqlI-XzzPU70PL1evVNPSzmY5Ss8UsnMybWwmULK8YVmMgMIEeSZTEYLVHB3a8p5b6oIfrV5TKhSgVdWDovYG0cnGiyJxN-k_DcFvyan2krZmxWYZh4VqD-gcLm8TejCjYmnfA3tYjgZ/s1600/jobsearch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="296" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzPqlI-XzzPU70PL1evVNPSzmY5Ss8UsnMybWwmULK8YVmMgMIEeSZTEYLVHB3a8p5b6oIfrV5TKhSgVdWDovYG0cnGiyJxN-k_DcFvyan2krZmxWYZh4VqD-gcLm8TejCjYmnfA3tYjgZ/s1600/jobsearch.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
Zacznę tylko od tego, że żeby złożyć papiery do agencji potrzebujemy CV. Bez tego ani rusz. W większości wymagają też dokumentu potwierdzającego adres, NIN (National Insurance Number) oraz konta bankowego. W kilku wymagali ode mnie referencji (no się z <strike>penisami</strike> na głowy pozamieniali, skąd wytrzasnąć referencje jak się ma 21 lat, nigdy się nie pracowało i właśnie po to żeby zacząć idzie się do agencji?!). Na miejscu dostaje się:<br />
a) adres email żeby wszystko wysłać<br />
<b>albo</b><br />
b) tonę papierków do wypełnienia, z czego NINu i konta bankowego można się nauczyć na pamięć, tyle razy każą wpisywać. Do tego test z pytaniami dla 5latka (w porywach do 7). Mi zeszło godzinę ze wszystkim po czym... dokumenty zaginęły i trzeba było ogarniać jeszcze raz ;)<b> </b><br />
<br />
Przede wszystkim praca dla agencji to praca na telefon. Czasami mają z góry ustalone na ile dni/godzin trzeba iść do pracy ale zdecydowana większość agencji szuka pracowników na ostatnią chwilę, nierzadko sami nie wiedzą na ile godzin. To oznacza, że mogą zadzwonić o 8 rano i powiedzieć że macie być w pracy jak najszybciej albo że zaplanowany wypad na miasto ze znajomymi o godzinie 18:00 zostanie przerwany telefonem:<br />
<blockquote class="tr_bq">
-Pani Dominiko, chce Pani iść do pracy na 4h?<br />
-Noooo wie Pani, nie mogę, zajęta jestem.</blockquote>
A jak potem agencja w ramach <i>kary </i>nie zadzwoni przez tydzień to się nie dziwcie. Wszak istnieje duża szansa że przez Waszą niedyspozycyjność stracili ogrom kasy! <br />
<br />
W agencji nie zarobi się kokosów, bo przyjęło się że dostaje się tam stawkę minimalną. Co więcej w wielu agencjach mamy tzw. <i>0h contract</i>, czyli nikt nie zagwarantuje nam, że w danym tygodniu czy miesiącu zarobimy chociażby funta. Wypłaty agencyjne są co tydzień (trochę mnie boli, że teraz czekam na pieniądze cały miesiąc, ale z to sumka cieszy!) i spotkałam się z tym, że jeśli ktoś nie liczy ile godzin pracował to może mu przypadkiem <i>zabraknąć</i> i jak się człowiek nie upomni, to nie dostanie. <br />
<br />
W większości (o ile nie w każdej, niestety tego info nie sprawdziłam) agencji po 12 tygodniach pracy w jednym miejscu stawka wzrasta o kilka funtów. W moim przypadku z 6.31 wskoczyłam na 10.44. Niestety agencje nie lubią pracownikom płacić, więc bardzo szybko zostałam przerzucona na inne stanowisko i... stawka spadła. To nic, że pracowałam dla tej samej firmy a nowe zadanie miałam jeszcze łatwiejsze. Szybko się pożegnaliśmy i dla agencji więcej nie zdecydowałam się pracować.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Wiem, że wygląda to źle ale uwierzcie - można tak zarobić wystarczająco żeby przeżyć i móc raz na jakiś czas iść na imprezę, kupić 10 lakierów do paznokci albo nową sukienkę i jeszcze mieć na jedzenie. Niestety warto trochę oszczędności odłożyć na miesiące kiedy pracy prawie nie ma, a za mieszkanie zapłacić trzeba :)</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: agencje pracy - co i jak

Dostałam kilka maili dotyczących pracy w UK przez agencje. Sama tak zaczynałam i choć wiem, że agencja zarobiła na mnie sporo kasy mnie pła...

Autor: Panna Dominika / 16 lip 2014 / 28 Comments / 99pstore , Anglia , boots , poundland , pozostałe , superdrug , życie w UK

Życie w UK: sklepy kosmetyczne, które warto odwiedzić

<div style="text-align: center;">
Mieszkając w Anglii marudzę zawsze, że nie mam dostępu do takich marek jak Bell, Essence, Vipera czy Golden Rose. Wiem jednak, że mam też ogromne szczęście, bo pod nosem sterczą mi lakiery Models Own, Barry M, MUA, limitki Maybelline czy OPI. Uznałam, że skoro wiele z Was wybiera się tu na urlop to opiszę kilka sklepów z kosmetykami, które warto znać i w przypływie niepohamowanej potrzeby je odwiedzić.<br />
<br />
Pierwszy i dość oczywisty jest Boots. Boots, w zależności od lokalizacji, to apteka, drogeria i optyk. W większych lokalach znajdziemy wszystko spakowane w jedno, w mniejszych szyld i wystawa powie nam, co znajduje się w środku. Posiadanie karty lojalnościowej popłaca, bo można nazbierać na niej niezłe sumy do wydania, u mnie przez rok jest to kilkadziesiąt funtów. Niby muszę wydać o wiele więcej, ale pastę do zębów, szampon czy lekarstwa tak czy siak kupić muszę. </div>
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipXmrrf6Vdzerx2Bgbo7OKSQPlKrXpiLCtlTXNjm7kYf3SfjcHiUJEG-Gpu7kV_H3-0_3gr1vIcbC_E-JPzV9GOAZjMmM9OTmc4FpUMYaor3_QuVysNnlMYtpW6Hi7MG2Oxn5GY5rtGCai/s1600/Boots.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipXmrrf6Vdzerx2Bgbo7OKSQPlKrXpiLCtlTXNjm7kYf3SfjcHiUJEG-Gpu7kV_H3-0_3gr1vIcbC_E-JPzV9GOAZjMmM9OTmc4FpUMYaor3_QuVysNnlMYtpW6Hi7MG2Oxn5GY5rtGCai/s1600/Boots.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
 Drugie dość oczywiste miejsce to Superdrug. Też ma karty lojalnościowe ale moim zdaniem bardzo słabe (w rok nazbierałam... 6 funtów). Oferty podobne do tych w Bootsie (3za2, buy 1 get 1 half price itp), ale jak już mam wybór to idę do tego pierwszego. Plus za takie marki jak Models Own, Sleek, Gosh czy Nicole by OPI. Mimo wszystko fanką nie jestem.<br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQJ0cDoi55cWNvrs7T5TjayxFoL_-LGp7_OZnxXn11Zt2G1cfXQdlMQQiijPSqymTilzTAQ7bbewHEpdcBqAqk5k5QqWjwxd5mUvmRcnr2mrxezGDyb2xxkvC0NqwLgEQBGT94EKWrdT0x/s1600/url.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQJ0cDoi55cWNvrs7T5TjayxFoL_-LGp7_OZnxXn11Zt2G1cfXQdlMQQiijPSqymTilzTAQ7bbewHEpdcBqAqk5k5QqWjwxd5mUvmRcnr2mrxezGDyb2xxkvC0NqwLgEQBGT94EKWrdT0x/s1600/url.jpg" width="400" /></a><br />
<br />
Mniej oczywistym, ale nadal dobrym sklepem jest Savers. Nie znajdziemy tu zbyt dużo kolorówki, ale już wybór żeli pod prysznic, szamponów, odżywek, balsamów i artykułów czyszczących do naszego domu jest od groma. Ceny przyjemne, warto sprawdzać też promocje na perfumy, bo to co kosztuje ok. 40funtów można tu kupić nawet za 15. No i mają rzęsy by Katy Perry, które uwielbiam i są tańsze o 3f w porównaniu z Bootsem.<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJpCWuCdftS4lQRBob6b_FMvuYH1FG0HYQhBsA2A4maSqpFylWMkzF4O4pTc9n3_NzEg4PZgzRzW6qMb0AMQgL_SlmIzq4-t5j1DKBG6HKN7XjzLp7_q3-idgbyTUoFPII8sRWpDLVVAAb/s1600/savers.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJpCWuCdftS4lQRBob6b_FMvuYH1FG0HYQhBsA2A4maSqpFylWMkzF4O4pTc9n3_NzEg4PZgzRzW6qMb0AMQgL_SlmIzq4-t5j1DKBG6HKN7XjzLp7_q3-idgbyTUoFPII8sRWpDLVVAAb/s1600/savers.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
 Lecimy dalej - 99p Store. Nic innego jak tańsza wersja Poundlanda. Znajdziemy tu wszystko, od kosmetyków, przez jedzenie, chemię gospodarczą, artykuły ogrodnicze i zabawki po artykuły dla zwierząt. Misz masz kompletny, ale ceny najlepsze i lakiery mają fajowe czasami. Problem - trzeba sprawdzać datę przydatności. Czasami produkty mają przed sobą miesiąc, czasami rok a czasami powinny być w koszu dwa dni temu. No ale wiadomo, że nikt nie będzie się czepiał o to przy płynie do czyszczenia toalet, nie? Przyznam, że ja sprawdzam tylko przy jedzeniu i kosmetykach, reszty w sumie nie kupuję. <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcD5ySw1GRJmYG1HWnOcW9YJep3VGrQkFEQbnUhGvffI_Qp_dpAZStVC4PQ4lIh5e0ZoI2DykQl8jxQuId6xYuSqJrCevMZqRdV2IoC7teY2TDCy7hsbhjQhY2nK3QnccMGbt_1MV0Ys6X/s1600/urld.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="298" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcD5ySw1GRJmYG1HWnOcW9YJep3VGrQkFEQbnUhGvffI_Qp_dpAZStVC4PQ4lIh5e0ZoI2DykQl8jxQuId6xYuSqJrCevMZqRdV2IoC7teY2TDCy7hsbhjQhY2nK3QnccMGbt_1MV0Ys6X/s1600/urld.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
Poundland - tak jak 99p Store - bardzo tani sklep ze wszystkim. Tutaj wybór lakierów zawsze jest lepszy i osobiście uwielbiam wyszukiwać perełki. Ponownie - warto sprawdzać daty przydatności, przy czym zaznaczam od razu że z produktami przeterminowanymi nie spotkałam się jeszcze nigdy. Minusem sklepu jest tylko bałagan, w większości z nich ludzie nie dbają o to gdzie coś leżało i po drodze do kasy odkładają produkty w inne miejsca. Niemniej sklep fajny i warto zerknąć, a nóż widelec będzie dostawa OPIków albo Chinek :) <br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqnWHkLnQePOB2S1OMdE8K_pWmWcW7TElmJ-n2zZgM-eqypLEaRQwGOAXUhyd7_Mn6hnaKKlEBvCQ5VwqFQkA8SYFmb0vIKZRaxWkSYfAjIIK4kMCU6fhX3QGzE6CRvYrX7oNhrsZYKKdS/s1600/www.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqnWHkLnQePOB2S1OMdE8K_pWmWcW7TElmJ-n2zZgM-eqypLEaRQwGOAXUhyd7_Mn6hnaKKlEBvCQ5VwqFQkA8SYFmb0vIKZRaxWkSYfAjIIK4kMCU6fhX3QGzE6CRvYrX7oNhrsZYKKdS/s1600/www.jpg" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Jakie sklepy Wy odwiedzacie?</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-size: xx-small;">Źródło zdjęć: google</span></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: sklepy kosmetyczne, które warto odwiedzić

Mieszkając w Anglii marudzę zawsze, że nie mam dostępu do takich marek jak Bell, Essence, Vipera czy Golden Rose. Wiem jednak, że mam też o...

Autor: Panna Dominika / 23 cze 2014 / 35 Comments / Anglia , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: opinie o Polakach

<div style="text-align: center;">
 Przed wylotem do Polski zadałam pytanie o czym chciałybyście poczytać na blogu. Jeden komentarz spodobał mi się szczególnie, a brzmiał tak:</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<i>Byłoby mi bardzo miło, gdybym zobaczyła Twoją opinię o Polakach w UK - Twoje spostrzeżenia, czy byłaś traktowana z dystansem i czy spotkałaś się z przejawami swego rodzaju dyskryminacji, tudzież czystego rasizmu. Dalej, wiesz coś może o polskich dzieciach w brytyjskich szkołach?<br />I ogółem, jak Ci się tam żyje i czego Ci brakuje? ;)<br />Pozdrawiam,<br />Monika.</i></div>
<div style="text-align: center;">
 O dzieciach będzie osobny post, bo chciałabym trochę bardziej zagłębić się w temat zanim coś napiszę.  Skupię się natomiast na samym odbiorze Polaków przez Brytyjczyków i całą rzeszę osób, które o Polsce wiedzą mało a czasami prawie nic. No, może poza tym, że Polacy są źli bo kradną im pracę. Tak proszę państwa, będzie dziś troszkę sarkazmu :)</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
 Zacznę od tego, że wyjeżdżając do UK nie spodziewałam się tak dużych zmian w swoim życiu, a że obracałam się wtedy tylko w otoczeniu Polaków, to wszystko było trochę łatwiejsze. Pierwsze BUM nastąpiło w pierwszej pracy. Wystraszona jak młoda płotka zostawiłam wystawiona na próbę. Wiele razy słyszałam, jak to Polacy są super mili a potem obgadują Cię z innymi. No i pech chciał, że przekonałam się że tak się naprawdę dzieje. Zamiast pomagać sobie na obczyźnie jeden drugiemu próbuje jeszcze dokopać. Nie jest to reguła, i znam ogrom przecudownych osób, ale mimo to odsetek tych <i>mącących </i>jest naprawdę duży. Przykre to jest, bardzo.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Druga sprawa to stereotypy. Jak ktoś pyta skąd jestem i odpowiadam, że z Polski to słyszę trzy słowa: kurwa, wódka i rasistka. Od kurwy się nie obronię, sama klnę chwilami dość siarczyście. Wódka też zawsze spoko, bo nie raz i nie dwa sprawdzałam jak smakuje. No ale ta rasistka to już przesada. Czemu? Ano temu, że wyjeżdżając uważałam, że czarny ma takie samo prawo do pracy w UK jak biały. Dopiero po jakimś czasie dotarło do mnie, dlaczego jest tutaj tyle nienawiści do osób z Afryki czy krajów muzułmańskich. Dalej uważam, że rasistką nie jestem, aczkolwiek wkurza mnie, że to jest ZAWSZE jednostronne. Ja jestem rasistką, bo zmuszam czarnego do pracy, czarny nie jest rasistą chociaż wyzywa mnie od dziwek bo mam krótkie spodenki czy sukienkę do kolan. Boli, bardzo. </div>
<div style="text-align: center;">
Generalnie z rasizmem w moim kierunku spotykałam się niezwykle rzadko, nigdy nie doświadczyłam go ze strony Brytyjczyków. Dyskryminacja i owszem, zdarzała się, ale znowu musiałabym tu wplątać osoby o innej karnacji, a wtedy zaleciałoby rasizmem z mojej strony, więc wiecie jak jest. Cichosza, bo będą smutni i źli.  </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
 Generalnie Brytyjczycy Polaków lubią, bo jak sami mówią jesteśmy pracowici i sumienni. Robimy dwa razy szybciej to, co inni męczą i skończyć nie mogą. Wielu z nas pracuje za najniższą krajową, a mimo to jest szczęśliwa, bo stać nas na dużo więcej niż w Polsce. Smutne jest oczywiście życie bez rodziny czy przyjaciół, ale i to da się znieść. No i jest też część społeczeństwa, które zamiast wziąć się do pracy woli siedzieć na d... tyłku i użalać się, że imigranci kradną im pracę, podczas gdy tej pracy wcale nie brakuje. Wystarczy poszukać i mieć odrobinę uporu. Ciągnie mnie do ojczyzny, ale to tutaj żyje mi się dobrze i spokojnie, więc póki co pobawię się w złodzieja pracy i rasistkę. A co będzie za kilka lat? Zobaczymy :) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
 A na koniec humorystycznie:</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_r1JFhEkdIryz-5ziNhozCqTZSq6HWoSZoe2WwexTzCPGRAPD7DdSx_Hd6K0Pn67-MaMj46fisdbfC35SELR2x2gYpsC_jdFI9qrU-yTxz0W9yxqBRobtSArCQCr9AY0ZpQfS1bBsT48O/s1600/3802_e858_700.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_r1JFhEkdIryz-5ziNhozCqTZSq6HWoSZoe2WwexTzCPGRAPD7DdSx_Hd6K0Pn67-MaMj46fisdbfC35SELR2x2gYpsC_jdFI9qrU-yTxz0W9yxqBRobtSArCQCr9AY0ZpQfS1bBsT48O/s1600/3802_e858_700.jpeg" width="422" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: opinie o Polakach

Przed wylotem do Polski zadałam pytanie o czym chciałybyście poczytać na blogu. Jeden komentarz spodobał mi się szczególnie, a brzmiał tak...

Autor: Panna Dominika / 9 cze 2014 / 41 Comments / Anglia , moda , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: moda z Primarka

<div style="text-align: center;">
<span style="font-size: x-small;">Post zaplanowany automatycznie, na komentarze odpowiem po powrocie z urlopu bądź w wolnej chwili :) </span></div>
<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
Moda w Wielkiej Brytanii jest trochę do przodu w porównaniu z Polską. Zauważyłam to wielokrotnie, to co tutaj nosiłam od kilku tygodni w Polsce wchodzi dopiero do sklepów. I jest droższe. Bez względu na to, czy mówimy tu o Ralph Lauren czy o ubraniach rodem z Primarka. H&M czy Zara są na podobnym poziomie, ale tutaj należy też wziąć poprawkę na zarobki i możliwości finansowe przeciętnej osoby żyjącej w UK i w PL zarabiającej minimalną średnią krajową. Nie przeliczajcie funtów na złotówki, to bardzo zły nawyk którego oduczałam się długo.<br />
Ze względu na to, że na modzie się nie znam i wszystko dobieram wg własnego poczucia stylu i wygody nie zamierzam Wam mówić co jest spoko a co nie. Dziś postanowiłam przybliżyć tylko jeden sklep, który w Wielkiej Brytanii jest chyba znany każdemu. Chodzę do Zary, zaglądam do House of Fraises ale najczęściej zakupy robię właśnie w tanim Primarku, do którego mam aktualnie dobry dostęp. <br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLWgDiKlShCrfEfyhkVFXPrpCfySQs6GtGUhVsPR7dHpo0oH1EO2ldh4h_YgvWHcc7VvnXWj-6OugnBO6bZoEZ87-knlsYWryk-ja2Ro78JDodVgH9P2wpSLY0YoSz0XaGG92JwclCNbol/s1600/Primark-in-Canada.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLWgDiKlShCrfEfyhkVFXPrpCfySQs6GtGUhVsPR7dHpo0oH1EO2ldh4h_YgvWHcc7VvnXWj-6OugnBO6bZoEZ87-knlsYWryk-ja2Ro78JDodVgH9P2wpSLY0YoSz0XaGG92JwclCNbol/s1600/Primark-in-Canada.jpg" width="400" /></a><br />
<br />
Wiele z Was myśli, że Primark to kraina rozpusty, z której wyjdziemy obładowane super ubraniami za grosze. Prawda jest minimalnie bardziej szara. Zanim wyjdziemy musimy wejść i odnaleźć odpowiednie stojaki. Te zaś lubią być obwieszone ubraniami z innych miejsc sklepu, które niezdecydowani klienci przewieszają. Na podłodze też lubi się walać kiecka czy dwie. Nie można tu nikogo winić - pracowników jest niewielu w porównaniu z tłumem, który przewala się przez sklep i niejednokrotnie walczy o ostatnie rozmiary najnowszej sukienki.<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEoshvZizBdRZht39GsVdId5z8hxDhtdS-IKZIQ6bIBbcNgikn_DAc-zM5yOweMye-uPm8_DToeSFjO1RjeH-bPWYZJZrX9l_t6ttCE-aY9Jj7OpwmSb2zBVJ5GN4lgBVckJTG-02OiJJg/s1600/nvknkzx.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEoshvZizBdRZht39GsVdId5z8hxDhtdS-IKZIQ6bIBbcNgikn_DAc-zM5yOweMye-uPm8_DToeSFjO1RjeH-bPWYZJZrX9l_t6ttCE-aY9Jj7OpwmSb2zBVJ5GN4lgBVckJTG-02OiJJg/s1600/nvknkzx.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
Jak już znalazłyśmy odpowiedni stojak z odpowiednim rozmiarem i kolorem, bez wad (rozdarcia się zdarzają, warto zawsze to sprawdzać) to szukamy przymierzalni. Tu przez większość dnia w dużych miastach jest kolejny problem - kolejki. Te rekordowe sprawiają, że ubrania przymierzam w domu i ewentualnie wymieniam/oddaję te, które nie pasują. Co jeśli nie mieszkacie w mieście z Primarkiem? Nie zostaje Wam nic innego jak czekać cierpliwie albo mierzyć gdzieś w sklepie. Z sukienką to nie przejdzie, ale bluza czy sweter to nie jest duży problem.<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-2cfYc_uWR0c-EAXdNLskQUh6307Sato5sZyGOoE5Dti3P7QQ14qR_AU93UYpQw5c8DHMHCtlrAT-OM0cZGbBH5DCezTYPwIRgwLOrzPMx3F4c8AcEcdz_G-8wIJ_153BcgjRx0qEbmzs/s1600/Primark-Innenansicht.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="303" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-2cfYc_uWR0c-EAXdNLskQUh6307Sato5sZyGOoE5Dti3P7QQ14qR_AU93UYpQw5c8DHMHCtlrAT-OM0cZGbBH5DCezTYPwIRgwLOrzPMx3F4c8AcEcdz_G-8wIJ_153BcgjRx0qEbmzs/s1600/Primark-Innenansicht.jpg" width="400" /></a></div>
<br />
Przymierzyłście tonę ubrań, pół tony Wam odpowiada, stać Was tylko na 100kg. Ciągniecie torbę do kasy, za Wami idzie zrozpaczony, osiwiały ze stresu i rozpaczy małżonek, dziecko po takim maratonie z nudów rozmawia z manekinem. Co dalej? Dalej mamy kolejkę. Do kasy. Długą. Z doświadczenia wiem, że na dziale męskim są zazwyczaj krótsze :D Jak wystoicie to traficie w końcu do umęczonej pracą niewiasty (rzadko spotykam tam Panów, ale jak już się zdarzają to wyglądają całkiem zacnie :D). Zakupy spakowane, zapłacone, droga do wyjścia znaleziona. Teraz możecie cieszyć się nowymi ubraniami i świadomością, że prawdopodobnie nigdzie nie kupiłybyście ich taniej. Warto jednak zaufać rozsądkowi, niejednokrotnie coś co wygląda na ciuch kiepskiej jakości właśnie takie będzie. I warto sprawdzać zapięcia w biżuterii :)<br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_R_ATxJtfVp8cdXJfERSAYoLP4xzMBdGXVW9eUneiQctnBujVfVgCbivuxLxPO9ED8tFNYdN9xdnt_mza3N-C_jJSrMm8LGFJ5EIjb5SZNTmKgAaLGozPb4R8qyK9HY-jUUCC3ygS3X5x/s1600/Primark_4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_R_ATxJtfVp8cdXJfERSAYoLP4xzMBdGXVW9eUneiQctnBujVfVgCbivuxLxPO9ED8tFNYdN9xdnt_mza3N-C_jJSrMm8LGFJ5EIjb5SZNTmKgAaLGozPb4R8qyK9HY-jUUCC3ygS3X5x/s1600/Primark_4.jpg" width="400" /></a><br />
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Dajcie znać czy chcecie poczytać o moich wskazówkach co do tego sklepu (gdzie szukać, jak szukać itp). :)</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="https://www.google.pl/search?q=primark&client=firefox-a&hs=mPF&rls=org.mozilla:pl:official&channel=sb&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=yxyUU-DOA6i57AaB0IGwCQ&ved=0CAgQ_AUoAQ&biw=1126&bih=657"><span style="font-size: xx-small;">Źródło zdjęć: google</span></a></div>
<div style="text-align: center;">
<a href="http://www.bloglovin.com/en/blog/4066808" title="Follow "*Little Mirror on the Wall*" on Bloglovin"><img alt="Follow on Bloglovin" border="0" src="http://www.bloglovin.com/widget/bilder/en/widget.gif?id=4066808" /></a></div>

Życie w UK: moda z Primarka

Post zaplanowany automatycznie, na komentarze odpowiem po powrocie z urlopu bądź w wolnej chwili :) Moda w Wielkiej Brytanii jest troch...

Autor: Panna Dominika / 25 mar 2014 / 12 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: plusy cz.2

<div style="text-align: center;">
Opisałam kilka dni temu część plusów życia w UK. Dziś część druga, bo strasznie dużo treści mi wyszło. A jak się szarpnę, to może i trzecią część dorobię. Przypominam, że pierwsza jest <a href="http://mirrorowisko.blogspot.co.uk/2014/03/zycie-w-uk-plusy-cz1.html">TUTAJ </a>:)</div>
<div style="text-align: center;">
<br />
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
7) Nikomu się nie śpieszy. Owszem, nikt 
nie będzie Ci kazał stać w kolejce godzinę, ale kasjerka w Morrisonsie 
po 6 godzinach skanowania produktów ma prawo sięgnąć po butelkę i się 
napić. Nikt nie będzie miał jej tego za złe, nikt nie powie że ma się 
pośpieszyć (wyjątkiem są mniej kulturalne jednostki  wątpliwej 
przeszłości którym się zdarza kozaczyć do każdego).</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
8)
 Tolerancja. Możesz być gejem, nosić szlafrok do sukienki, nie mieć 
jednej nogi i jeść prażone świerszcze. Jesteś takim samym człowiekiem 
jak każdy. Możesz być muzułmaninem w sukience wyszytej cekinami, 
Japończykiem, murzynem (i proszę mi tego jako objaw rasizmu nie 
odbierać) z afro albo polakiem w sandałach i białych skarpetkach. Masz 
być miły dla innych, więcej nikt nie wymaga. Nikt Cię nie wytknie palcem
 ale też nikt nie będzie tolerował wytykania palcami przez Ciebie. 
Niejednokrotnie bardziej cenię sobie towarzystwo kobiet z Afryki czy 
Indii niż z Polski. Bo nie słyszę "ta spała z tym, ten zdradził tą a 
tamten ma samochód za 50 moich pensji". Mnie to nie obchodzi i nikogo 
nie powinno.</div>
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://img2.demotywatoryfb.pl/uploads/201206/1340377711_by_Malva1987_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="364" src="http://img2.demotywatoryfb.pl/uploads/201206/1340377711_by_Malva1987_600.jpg" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
9) 
Ceny. Samochody, ubrania, elektronika czy perfumy są tu tańsze a ich 
cena adekwatna do zarobków. Nie musisz tyrać 3-5 msc żeby kupić laptopa.
 Zrobisz to po miesiącu pracy. Co więcej, opłacisz sobie mieszkanie i 
jedzenie (przy założeniu że masz pracę stałą, a nie dorywczą) i jeszcze na pizzę ze znajomymi wyskoczysz. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
10)
 Polityka prorodzinna. Stać Cię na utrzymanie dziecka, autobusy nie mają
 schodów więc wejdziesz z wózkiem (a ja z ciężką torbą na kółkach), w 
różnych miejscach masz miejskie toalety z pokojem dla matek z dziećmi, w
 Ikei specjalny pokój z masą zabawek i opiekunkami co umożliwia Ci 
zrobienie spokojnie zakupów, w restauracjach specjalne krzesełka dla 
dzieci i mniejsze sztućce, w muzeach wejściówki dla dzieci za darmo. 
Tutaj o przyrost naturalny nikt się nie martwi, bo ludzie chcą i mogą 
mieć dzieci bez wyrzeczeń. Ponadto wiele bibliotek okresowo wysyła 
dzieciom książki dostosowane do ich wieku i organizuje spotkania, na 
którym maluchom czyta się bajki (sama pomagałam przy organizacji takiego
 spotkania dla dzieci z polskich rodzin i to niesamowite móc im poczytać
 po polsku i uczyć tego języka). </div>
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://wychowywaniedzieci.blox.pl/resource/dziecipl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://wychowywaniedzieci.blox.pl/resource/dziecipl.jpg" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
11)
 Tanie urlopy. Biura podróży mają wysyp niezłych ofert, a że zarobki są 
adekwatne do wydatków to o wiele łatwiej o wakacje w Egipcie czy w 
Paryżu. Nawet w przeliczeniu na złotówki niejednokrotnie wychodzi to 
tutaj taniej!</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
12)
 Komunikacja miejska. Autobusy jeżdżą co 15-20 minut, bilety są tanie 
(no dobra, staniały jakoś 3 miesiące temu), ich cena jest adekwatna do 
długości trasy a na ich odwrocie niejednokrotnie są kupony zniżkowe do 
Maca. Co więcej bez biletu nie pojedziesz, bo kupujesz go przed wejściem
 do autobusu (jedne drzwi, nie ma bata że uciekniesz). Do autobusu są 
kolejki, więc nikt Ci nie zajmie miejsca jeśli jesteś pierwszy. W 
autobusie masz kosz na zużyte bilety i pojemnik z gazetami. Najważniejsze - zdecydowana większość podróżujących o czystość dba, więc
 nic się po podłodze nie wala. </div>
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6EHuWw1DpDIErIjAxEgvprsIAcj4BdvsH5iDaYxtCf1pUduVYnUVLwVcMGQ-fkSAlCUWjxtQLYPE-EvwPuzZXrfhBth8gcmuDU1S9lUbm0wZGzs-uL-vyXr2ABn31CW3WTCg2NM5kp0Bv/s1600/IMG_1023.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6EHuWw1DpDIErIjAxEgvprsIAcj4BdvsH5iDaYxtCf1pUduVYnUVLwVcMGQ-fkSAlCUWjxtQLYPE-EvwPuzZXrfhBth8gcmuDU1S9lUbm0wZGzs-uL-vyXr2ABn31CW3WTCg2NM5kp0Bv/s1600/IMG_1023.JPG" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Dorzucilibyście coś do mojej listy?</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>

Życie w UK: plusy cz.2

Opisałam kilka dni temu część plusów życia w UK. Dziś część druga, bo strasznie dużo treści mi wyszło. A jak się szarpnę, to może i trzecią...

Autor: Panna Dominika / 22 mar 2014 / 27 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: wady cz.2

<div style="text-align: center;">
Nastąpiła wiekopomna chwila - wyrobiłam się z zapowiedzianym kilkanaście dni temu (<a href="http://mirrorowisko.blogspot.com/2014/03/zycie-w-uk-wady-cz1.html">KLIK</a>) postem. Zgodnie z obietnicą druga część wad, które znalazłam w Wielkiej Brytanii. <br />
<br />
<span style="background-color: white;">8) Kierowcy idioci. Nie mając prawa jazdy mogę Wam powiedzieć, że na rondzie kierunkowskaz się przydaje. Na skrzyżowaniach też. I to już nawet nie dla innych kierowców, ale dla pieszych. Ile razy weszłam na pasy i zza zakrętu wyskoczył mi samochód, który nie miał kierunkowskazu - nie zliczę. Zawsze wtedy kierowca dowiadywał się ile brzydkich słów znam. </span></div>
<br />
<div style="text-align: center;">
9) <span style="background-color: white;">Bilety komunikacji miejskiej czy pociągowej nie należą do najtańszych, chociaż osobiście uważam że pociągi to przeginka. Nawet w porównaniu do zarobków. Z drugiej strony standard pociągów czy opóźnienia sprawiają, że warto te pieniądze wydać. Bo, jeśli już gdzieś chcemy dojechać, to dojedziemy. A jeśli coś się zepsuje to firma podstawi Ci inny środek lokomocji. Da się? Da. A w PL czekaj sobie kilka godzin na następny pociąg na zabitej dechami stacji na której spotkasz co najwyżej upojonego alkoholem Zenka. I jeszcze będziesz mu musiał kupić piwo/bułkę, bo jak nie to w pysk dostaniesz. </span></div>
<div style="text-align: center;">
<br />
<span style="background-color: white;"> </span><span style="background-color: white;">10) Poziom nauczania. Jest niski. Z jednej strony to jest plus, nikt nie zasypuje Cię stekiem bzdur, których nie potrzebujesz. Z drugiej strony jak już ktoś Cię nimi zasypał, to patrzysz na ludzi bez tej wiedzy z przerażeniem w oczach. Jak można nie wiedzieć, że kameleon zmienia kolory?! Ano można, można.</span><br />
<br />
<span style="background-color: white;">11) Chleb. Tostowy się kruszy, jest jak gąbka i ma okropny smak. Ten nietostowy też dupy nie urywa. Można biegać do polskich sklepów, ale a) taki chleb jest drogi i wilgoć w tym kraju i tak szybko go pochłonie oraz b) nie zawsze smakuje tak jak powinien i nie zawsze jest świeży. Tutaj małym ratunkiem jest np. Lidl, w którym bułki są coraz lepsze. </span><br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoSJh53WulhMd5sLzMdWUQX8ByveubzDc0lx3c118hkg_XfDfumR8ks43z7yP9Cn6jJL4ua5is8jv47H3qjkKAZ3EJEz1-v7h77k42B8L7Lwo6ypKJHo2_5iQrNmEwHFWxJQ0Erk6oRVVm/s1600/IMG_1034.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoSJh53WulhMd5sLzMdWUQX8ByveubzDc0lx3c118hkg_XfDfumR8ks43z7yP9Cn6jJL4ua5is8jv47H3qjkKAZ3EJEz1-v7h77k42B8L7Lwo6ypKJHo2_5iQrNmEwHFWxJQ0Erk6oRVVm/s1600/IMG_1034.JPG" width="400" /></a><span style="background-color: white;"></span></div>
<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
<br />
<span style="background-color: white;">12) Drogie usługi. Fryzjer, dentysta czy pan od czyszczenia dywanów mają swoje ceny i w porównaniu z PL są to ceny wysokie. Nie dziwi mnie to, w końcu poświęcają swój czas i talent w danej dziedzinie. Jednocześnie usługi tutaj są wykonywane lepiej i niejednokrotnie szybciej. To mi cenę uzasadnia. Poniekąd. </span><br />
<br />
<span style="background-color: white;">13) System miar. Masz mile a nie kilometry, cale a nie centymetry. Galony a nie litry i poundsy a nie kilogramy. Metry odmierzysz w jardach albo stopach a gramy możesz zamienić na nieźle brzmiące słowo "ounces". Ostatecznie tona jest toną. Uff. Na szczęście, w przeciwieństwie do większości obcokrajowców, Brytyjczycy znają obie miary i szybko je przeliczają. Dzięki temu nie miałam problemu z dogadaniem się. Mimo wszystko warto się tego nauczyć, ułatwia życie.A jak już o miarach mówimy, to dorzucam rozmiarówkę. W Polsce nosisz obuwie o rozmiarze 38, tutaj dostaniesz... 5. Ubrania w rozmiarze 36? Możesz spokojnie sięgać po 6 i 8 na metce. Na początku było to dla mnie mocno zamotane, teraz wolę rozmiarówkę brytyjską. No i jakoś tak ładniej wygląda 8 niż 34 :D </span></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUjv9YzkVLhKsBtJWpTUqtPZ1En66FRPCzSgJtU79qs7Qh8c_QvmYw487xWXoUfWQf7b0TyXnwvJzEQmDXgfcSakdVVCcWR58MPnuHfOqKS3L_Ks8fb1NdbKYumyp3goNReu0v7mIboQsr/s1600/IMG_1033.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUjv9YzkVLhKsBtJWpTUqtPZ1En66FRPCzSgJtU79qs7Qh8c_QvmYw487xWXoUfWQf7b0TyXnwvJzEQmDXgfcSakdVVCcWR58MPnuHfOqKS3L_Ks8fb1NdbKYumyp3goNReu0v7mIboQsr/s1600/IMG_1033.JPG" width="400" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqkiIES-Tfwj_f-hg1HQtojgUk6MP_vyUUTwDRe9NREWKQO-nAGVcFqSbknbj1kZrQmcLe0ezszrZxIEzLX9XSG34odm0kYWM5CNXx2dzERjpu3tlHJ1vkZEtXxlqpxAhoU6Tdcj1u8wPk/s1600/IMG_1033.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br />
<br />
<span style="background-color: white;">14) Obcokrajowcy. Nie byłam rasistką, w zasadzie dalej nią nie jestem (i nie polecam się głośno przyznawać na ulicy do rasizmu, tutaj ludzie są na to mocno wyczuleni) ale chwilami mam ochotę głośno powiedzieć co myślę. I tak jak Polacy narzekają na <strike>muzułmaninów</strike> </span><span style="background-color: white;">muzułmanów w ich kolorowych ubraniach czy ich obrzędy, tak Ci drudzy narzekają na nas. Bo tak samo jak oni domagamy się budowania polskich kościołów czy wprowadzania naszego ojczystego języka do szkół. Faktem jest, że im te wymagania przychodzą łatwiej, ale jednak - przyjechałeś do UK to zaakceptuj tutejsze przyzwyczajenia czy tradycje. Dla mnie takie deptanie tutejszej kultury i zastępowanie jej swoją jest brakiem szacunku. Tak samo, jak brakiem szacunku było dla mnie to, że pewien mężczyzna z Indii nazwał mnie dziwką, bo miałam sukienkę. Do kolan. No żebym jeszcze z tyłkiem na wierzchu latała, to bym zrozumiała... Skoro już o obcokrajowcach mówimy - nie musisz mówić biegle po angielsku ale człeku, naucz się chociaż podstaw, żeby nie mieć problemów z komunikacją na poziomie szkoły podstawowej! Brytyjczyk nie ma obowiązku znać Twojego języka, to Ty przyjechałeś do JEGO kraju!</span></div>
<div style="text-align: center;">
<br />
15) Starodawne meble, ciężkie zasłony, grube i mało przyjaźnie wyglądające materiały do obijania foteli czy kanap. Owszem, coraz mniej takich rzeczy spotykam ale mam wrażenie, że Wielka Brytania dalej jest w tej kwestii nieco zacofana. Mocno mnie to męczyło, szczególnie np. lakier odpadający z komód starszych niż ja (no nie wierzę, że te meble mają po 5 lat). Dzięki Ci, Ikeo, że jesteś!
<br />
<br />
<br />
No, wybrnęłam. Mam nadzieję, że więcej wad już nie znajdę, bo aż się zdziwiłam, że było ich tak dużo :D<br />
</div>

Życie w UK: wady cz.2

Nastąpiła wiekopomna chwila - wyrobiłam się z zapowiedzianym kilkanaście dni temu ( KLIK ) postem. Zgodnie z obietnicą druga część wad, któ...

Autor: Panna Dominika / 11 mar 2014 / 38 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: wady cz.1

<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">Opisałam swego czasu (no, nie tak dawno przecież) zalety mieszkania na Wyspach. Nie byłabym sobą, gdybym nie wypisała też minusów, a że akurat wtedy wenę miałam to oto one. Ponownie post na dwie części rozbiłam, żeby się lżej czytało. Część druga pojawi się... no wkrótce. </span></span><br />
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">Przechodząc do sedna, oto przed Wami kilka rzeczy, które mnie tak niezmiernie w tym kraju irytują że to aż boli czasami. </span></span><br />
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">1) Pogoda. Czy grudzień czy maj będzie lać deszcz. Nie codziennie, ale generalnie częściej wyjdziesz z domu z parasolem niż lodami dla ochłody. Niewielki procent letnich ubrań jestem w stanie wykorzystać, bo zazwyczaj muszę wciskać się w spodnie i kurtkę przeciwdeszczową. Jeszcze tylko kaloszy nie kupiłam, co po dwóch latach w krainie deszczowców powinno być już dawno nadrobione. Ale kupię, tak ze dwie pary. </span></span>
</div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">2) Skoro już o pogodzie mowa - wilgotność. Najdroższe mieszkanie zaskoczy Cię grzybem. Czemu? Bo może. Bo żaden budynek nie wytrzyma takiej pogody. Jeśli po kilkudniowej ulewie nie przecieka Ci sufit to jesteś szczęściarzem. Agencje lubią sobie grzyba zamalować i wtedy masz niespodziankę. Możesz go usunąć (polecam), ale on i tak wróci i będzie Cię obserwował jak śpisz albo jak się kąpiesz. </span></span>
</div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">3) A no właśnie - budownictwo. Nie wiem, czy oni celowo budują jak "Zenki majstry od pięciu piw", czy po prostu mają inne sposoby, ale to, że cały dom się trzęsie jak pralka włączy tryb wirowania albo że coś jest krzywe to już chyba norma. Czasami jest śmiesznie, ale strasznie też bywa.</span></span></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">4) W kwestii domu: kontakty. No nie mogli jednego rodzaju zrobić, tylko taki z dupy wzięty? Nie zliczę ile miałam w domu przejściówek. Jak latam do PL muszę je brać, jak wracam muszę je mieć. A jak się zgubi to sobie szukaj sklepu, w którym to mają w normalnej cenie. A no i ważne: w łazience kontaktu nie ma. Jeśli chcesz popełnić samobójstwo wrzucając włączoną suszarkę do wanny to kup przedłużkę albo przenieś wannę do kuchni. Co prawda w nowszych budynkach kontakty już są, ale dalej jest to swego rodzaju rzadkość.</span></span><br />
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhY6v-D1ogOq8R9rMJawXa1Hbj-y-1SBph8BO542xCCBdJL6Cf2rPv9iFurGi7v3Yd9sGuySac5eKAk9A4ZU0exZzciyZeCeTl6R7AdAC1jXT_kj4mEgmr-9XOln2PHSHkpgL_FIIUOFsVk/s1600/IMG_1036.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhY6v-D1ogOq8R9rMJawXa1Hbj-y-1SBph8BO542xCCBdJL6Cf2rPv9iFurGi7v3Yd9sGuySac5eKAk9A4ZU0exZzciyZeCeTl6R7AdAC1jXT_kj4mEgmr-9XOln2PHSHkpgL_FIIUOFsVk/s1600/IMG_1036.JPG" width="400" /></a></span></span></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="background-color: white; font-size: small;">5) Skoro w łazience nie ma kontaktu, to zapytacie gdzie stoi pralka. Otóż, pralka stoi w kuchni. Zdarza się, że jest we wnęce z bojlerem, ale generalnie uświadczysz jej obecność w niedużej odległości od zlewu. I od suszarki na talerze. A spróbuj umyć gary i zrobić pranie, jak Ci żaden talerz nie poleci na podłogę i nie posypie się na kilka części to musisz mieć szczęście. Albo pralkę ze słabym trybem wirowania.</span></span>
</div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">6) Lecimy dalej - dwa krany. Znowu raczej w starszym budownictwie, ale w nowszym też widziałam. I tak z jednego leci woda gorąca, z drugiego zimna. Raj, proszę Państwa, raj. A jak refleks można wyćwiczyć! W razie czego nie polecam ryzykować poparzeniami, bo lekarze mają tutaj talent do przepisywania paracetamolu na wszystko, więc szkoda Waszej skóry.</span></span></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">7) Ostatnia rzecz związana z mieszkaniami: dywany. Tak mięciutko, milutko. No i jasno, bo rzeczone dywany są raczej w jasnych kolorach. A potem odkurzasz co drugi dzień i wzywasz pana od czyszczenia tego ścierwa, bo się brudzi. Co więcej w ekstremalnych przypadkach wykładzina dywanowa, przymocowana oczywiście na stałe, znajdowała się w kuchni i łazience. Polecam to przeżycie, już nigdy nie będziecie chciały chodzić bez kapci.
</span></span><br />
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span>
<span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">Ale żeby nie było- ten kraj jest spoko!</span></span></div>

Życie w UK: wady cz.1

Opisałam swego czasu (no, nie tak dawno przecież) zalety mieszkania na Wyspach. Nie byłabym sobą, gdybym nie wypisała też minusów, a że aku...

Autor: Panna Dominika / 9 mar 2014 / 18 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: plusy cz.1

<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
Życie w Wielkiej Brytanii ma ogrom plusów i minusów. Osobiście uważam swój wyjazd z kraju za jedną z lepszych decyzji, i chociaż mam chwile zwątpienia to zawsze ostatecznie dochodzę do wniosku, że tu i tak żyje się lepiej. Idealnie nie jest nigdzie, ale wystarczy odrobina pozytywnego myślenia by wszędzie było nam dobrze. Wystarczy chcieć i o to zawalczyć, bo na złotej tacy lepszego życia nie da nam nikt. <br />
Co zatem podoba mi się w kraju dwóch kranów, dywanów i popieprzonych kontaktów?<br />
<br />
1) Życzliwość. Wszędzie, o każdej porze dnia i nocy. Na każdym kroku ludzie uśmiechający się do Ciebie, przepraszający za to, że ich szturchniesz, wpuszczający Cię w kolejkę i pomagający wnieść ciężką torbę do autobusu. Po roku w tym kraju czułam się w Polsce trochę jak w dżungli, gdzie Pani w sklepie rzucała mi resztą po całej ladzie, a słowo "dziękuję" było jej równie obce, co mnie w gimnazjum "fenyloetyloalanina". Owszem, tu też ludzie mają gorszy dzień albo są po prostu burakami, ale to są jednostki!</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
2) Agencje pracy. Nie myl ich z Urzędem Pracy, który przegoni Cię przez całe miasto po 10 pieczątek i nic z tego nie dostaniesz albo powiedzą Ci, że nie nadajesz się do danej pracy bo jesteś za brzydki, za stary, masz zbyt dużą stopę albo Twoje włosy kręcą się w złą stronę. Nie musisz mieć doświadczenia, ba, nawet angielski możesz znać na poziomie przedszkolaka - pracę Ci znajdą. To Ty masz się wykazać i pokazać, że dasz radę. Jeśli nie - odpadasz, ale szukają dalej. Chyba, że jesteś leniem i nie odbierasz od nich telefonu. Wtedy mają Cię w nosie, bo na Twoje miejsce jest kilka osób, które tej pracy chcą i jej potrzebują. </div>
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjsigClk91lUHKpt1FU_DXoiKNSpnfeMZdxI1rY6-nbce6ilNTSBcwLNfTRTxD5ZFYhV-v_NFwvCnGIbRB5vZ29FhAR8amNmHfpv_ySwlGLUo1CFNnpIDFFjFOpcFrSIffodPtJlVgRSJK/s1600/IMG_1037.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjsigClk91lUHKpt1FU_DXoiKNSpnfeMZdxI1rY6-nbce6ilNTSBcwLNfTRTxD5ZFYhV-v_NFwvCnGIbRB5vZ29FhAR8amNmHfpv_ySwlGLUo1CFNnpIDFFjFOpcFrSIffodPtJlVgRSJK/s1600/IMG_1037.JPG" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
3) Najniższa krajowa. Zarobki w tym kraju nie muszą być powyżej średniej, żebyś żył godnie. Co więcej, odkąd tu jestem minimalna płaca za godzinę... wzrosła! Jak się jest ogarniętym, to można na spokojnie sobie żyć, jeść normalne obiady, wyskoczyć do kina czy restauracji i odłożyć coś na wakacje czy wylot do PL. O wiele łatwiej jest tutaj zapracować na swoje 4 kąty czy na samochód. Nie jest lekko, bo nic nie spadnie z nieba, ale da się. I jest to jak najbardziej realne.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
4) Mniej biurokracji. Ubezpieczenie załatwiasz przez internet, appointment do lekarza telefonicznie (przez internet też się da!). Nie chce Ci się gdzieś iść - dzwonisz. Nie masz czasu na stanie w kolejce - wysyłasz maila. Wszystko jest prostsze. Oczywiście - są rzeczy które trzeba załatwić osobiście i wypełniać masę papierków, ale jest tego tak mało, że do tej pory przypominam sobie tylko dwie takie sytuacje: założenie konta w banku i aplikowanie o National Insurance Number. A no i w agencjach pracy, ale to logiczne że chcą Cię zobaczyć i skserować sobie od Ciebie wymagane dokumenty.</div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
5) Mniej kolejek. W takim Lidlu czy Morrisonsie postoisz, normalne. W banku i na poczcie dostaniesz numerek i odeślą Cię od razu do odpowiedniej osoby. Zero latania od okienka do okienka, wszystko załatwiasz w jednym miejscu, z jedną osobą. Jeśli z jakiegoś powodu coś im się opóźni - zostaniesz przeproszony. U optyka czekałam ponad 40 minut dłużej (starszy mężczyzna im zemdlał, więc zamieszanie było). Przeprosili, dali bon rabatowy a za badanie zapłaciłam połowę ceny. Da się? Da! Wystarczy, że podejdziesz do tego na luzie, bo obstawiam że kogoś, kto wrzeszczałby w takiej sytuacji na cały personel po prostu by wyprosili. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
6) Obcy ludzie nie są obcy. Przykład z mojej pracy (a pracuję na poczcie, więc przewija mi się ogrom twarzy). Każdy zapyta co u mnie, czy wszystko okej. Powie Ci "miłego dnia", przyniesie kubek z wodą jak zasłabniesz. Manager co kilka minut będzie pytać, czy czegoś potrzebujesz i wydłuży Ci przerwę o 5 minut. Owszem, są tacy co robią całkowicie odwrotnie, ale to są jednostki. Generalnie możesz minąć sąsiada raz na rok, a i tak zapyta jak Ci się żyje i zaprosi na kawę. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Jeśli jeszcze Was nie przekonałam, to za jakiś czas pojawi się druga część :)</div>

Życie w UK: plusy cz.1

Życie w Wielkiej Brytanii ma ogrom plusów i minusów. Osobiście uważam swój wyjazd z kraju za jedną z lepszych decyzji, i chociaż mam chwi...

Autor: Panna Dominika / 5 mar 2014 / 35 Comments / Anglia , niekosmetycznie , pozostałe , życie w UK

Życie w UK: Antykoncepcja

<div style="text-align: center;">
Po ponad dwóch latach życia w Wielkiej Brytanii przeleciałam przez tyle gabinetów lekarskich, że mogłabym pisać przewodnik gdzie warto iść a gdzie lepiej nawet nie wtykać nosa. Bo lekarze - tak jak i w Polsce- są lepsi i gorsi. Minusem jest to, że nigdy nie wiadomo na kogo się trafi i że taka loteria ma miejsce przed każdą wizytą. Ot, dziś trafisz do przystojnego Pana Ahmeda, a za tydzień do aroganckiej Pani Smith. Generalnie jednak nic przykrego mnie tu jeszcze nie spotkało, a humorki ludzi biorę do siebie tylko wtedy, kiedy dotyczą moich znajomych.<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNk4MDuZrlG9RnDxiVyMAVtj3ZmMqW_C07BVqjnaBWrWa-vDkHZaNB9ace65Ns0ib87tBZPovgxtUjav80VHUbbUsAgxp-2o5cZEDpyEHMXql_4q9CJlLaFsanduvuz0-yIbr3AMQY8RfC/s1600/IMG_1020.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNk4MDuZrlG9RnDxiVyMAVtj3ZmMqW_C07BVqjnaBWrWa-vDkHZaNB9ace65Ns0ib87tBZPovgxtUjav80VHUbbUsAgxp-2o5cZEDpyEHMXql_4q9CJlLaFsanduvuz0-yIbr3AMQY8RfC/s1600/IMG_1020.JPG" width="400" /></a></div>
</div>
<div style="text-align: center;">
<br />
Do tej pory antykoncepcja kojarzyła mi się z wizytami u ginekologa, milionem pytań, cmokającą panią doktor która zagląda wszędzie gdzie musi (tam gdzie nie musi też). I z wielką łaską wydaje receptę, za którą trzeba sobie zapłacić. Szkoda, że Polska jest w tym temacie tak mocno zacofana, może gdyby było inaczej nie było by takiego wysypu bezdomnych matek itp. W Wielkiej Brytanii antykoncepcja jest całkowicie darmowa i bez względu na to, czy chcecie łykać tabletki czy wszywać sobie jakieś dziwne ustrojstwa wielkości zapałki - macie do tego pełne prawo. Żeby dostać swoje pierwsze tabletki w tym kraju musiałam iść oczywiście do przychodni i się zarejestrować. Dwa świstki, podstawowe dane. Po kilku dniach dostałam swój NHSNumber i od tego momentu mogłam umawiać się na wizyty. Nigdy nie czekałam na takową dłużej niż 3-4 dni, chyba że szłam celowo z dużym wyprzedzeniem i prosiłam o konkretny termin. Zazwyczaj ludzie w takich miejscach są niesamowicie mili i zrobią wszystko, żeby Ci dogodzić. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Zawsze miałam do wyboru dwie opcje: wizyta w <a href="http://www.brook.org.uk/">BROOK</a>u i wizyta u zwykłego GP. Ze względu na wygodę i fakt, że GP miałam bliżej skorzytałam z opcji pierwszej. O BROOKu wiem tylko tyle, ile wyczytałam na ich stronie czyli w zasadzie niewiele. Wracając do GP - po pierwszej rejestracji miałam swój numer NHS. Nie musicie go nigdzie zapisywać, ale warto sobie świstek który przyjdzie pocztą zachować. Przy każdej przeprowadzce, która będzie wymagała zmianę GP będzie trzeba numerek podać. Jeśli go nie macie przy sobie to nic straconego, bo panie w recepcji sobie poszukają, ale wychodzę z założenia, że jeśli mogę im to napisać to nic nie stracę, a one nie zmarnują na to swojego czasu. Warto pamiętać, że druga, piąta czy nawet jedenasta rejestracja u nowego GP wymaga kilku dni na wprowadzenie waszych danych do systemu, więc nie odkładajcie tego na ostatnią minutę. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Każda rejestracja da Wam możliwość wykonania darmowego testu na HIV, natomiast regularne wizyty będą okraszane zaproszeniami to wykonania testu na chlamydię. Ważne: taki test wykonujecie same w toalecie. Nikt Wam nigdzie nie grzebie (co ma swoje plusy i minusy), a wyniki dostajecie mailem albo smsem. Z tego co wiem jest też opcja listowna, ale nie korzystałam więc nie wiem jak działa. Część wyników można odebrać w recepcji, chociaż odebrać to nadużycie. Ot, idziecie i uśmiechnięta Pani Krysia mówi Wam, że macie minusika i że wszystko jest w porządku. Jeśli chcecie to na papierku to odsyła Was do lekarza i lekarz Wam tenże świstek drukuje. A na wynikach wszystkie ważne informacje, jak badanie trzeba powtórzyć to powiedzą od razu, nie trzeba się dopraszać. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Same tabletki czy prezerwatywy załatwia się prosto. Lekarz (albo pielęgniarka, różnie bywa) zada kilka pytań, zmierzy ciśnienie, czasami wrzuci was na wagę. Jeszcze mi się nie zdarzyło, żeby wizyta trwała dłużej niż 10 minut, pomijając oddawanie krwi ale tam sobie zemdlałam :D Na samym początku dostaje się opakowanie na 1-3 msc. Po tym czasie można wprowadzić zmiany, albo kontynuować branie tabsów. Jeśli jesteście zadowolone to dostaniecie zapas na msc, a następnie na rok. Wygodne, prawda?</div>
<div style="text-align: center;">
</div>
<div style="text-align: center;">
No, ale jak już sobie o tabletce zapomnisz i potrzebujesz tej "po" to nie musisz wywalać 1/8 swojej pensji w aptece tłumacząc się od razu czemu, z kim, gdzie, ile razy i czemu nie uważałaś. Tabletki "po" są bezpłatne! Warunkiem jest znalezienie apteki, w której farmaceuta ma specjalny certyfikat, ale z ciekawości zapytałam w trzech obok mojego domu i w każdej taki ktoś jest. Jeśli nie od razu, to za godzinę. Generalnie problemu bym nie miała. Oczywiście - jest seria pytań - ale nikt Cię nie opieprzy za to, że przyszedłeś po coś do czego masz pełne prawo (vivat Polska i farmaceutka zgarniająca 100zł i wyskakująca z durnym nt. "ruchania się gdzie popadnie" komentarzem do jednej z moich koleżanek.) </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Jeśli w danej aptece farmaceuta nie może Ci wydać tabletki masz dwie opcje: idziesz do GP i dostajesz receptę (co jest równoznaczne z otrzymaniem tabletki za darmo), albo wywalasz 25funtów i masz tabletkę od ręki. Z tego co wiem  można wtedy od razu dostać test na chlamydię i prezerwatywy, wystarczy być poniżej 24. roku życia (farmaceuta sam mi to zaproponował, więc miałam niezły ubaw tłumacząc mu, że po prostu zbieram informacje). </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Co do aptek: wchodzisz, dajesz receptę i kilka minut później dostajesz papierową torebkę z lekami/tabletkami. Nikt nie widzi co to, ile ani po co. Pytają Cię tylko o adres (wystarczy nazwa ulicy) i z uśmiechem zapraszają ponownie. Jeśli nie mają aktualnie tego co potrzebujesz - przeproszą Cię kilka razy i zaproszą jutro/za dwa dni/za 2 godziny. Wtedy już idziesz bez recepty i podajesz nazwisko. Koniec. </div>
<div style="text-align: center;">
<br /></div>
<div style="text-align: center;">
Mam nadzieję, że temat wyczerpałam, jeśli jednak macie jakieś pytania to postaram się na nie odpowiedzieć. A, no i zaznaczam że swoje doświadczenia opieram na miastach, w których mieszkałam więc liczcie się z tym, że np. w Londynie coś może wyglądać minimalnie inaczej. </div>

Życie w UK: Antykoncepcja

Po ponad dwóch latach życia w Wielkiej Brytanii przeleciałam przez tyle gabinetów lekarskich, że mogłabym pisać przewodnik gdzie warto iść ...

Subskrybuj: Posty ( Atom )